rüya etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
rüya etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

8 Eylül 2011 Perşembe

google'a "irtifa kaybediyoruz" yazınca bir filmden replik çıkıcak sanmıştım ama çıkmadı.
hatta şöyle bir şey hayal etmiştim.


"-irtifa kaybediyoruz kaptan.
-çabuk pencereleri açın ve ağırlık yapan her şeyi atın.
-ama bu çok tehlikeli kaptan kabin basıncı...
-bazen risk almak gerekir evlat."

evet tam olarak böyle bir şey hayal etmiştim ama irtifa kaybetmeyi çok fazla özümsediğimizden bir uçak içi muabbetten ziyade ruhsal, ekonomik ve seviye betimlemelerinde kullanır olmuşuz.
tam bu satırları yazdıktan sonra bir de irtifa kaybediyoruz kaptan yazdım ki bi nebze hayallerime yaklaştım.

    "-Göstergelerde problem var. Dikey hızı göremiyorum. Galiba irtifa kaybediyoruz. Kaptan’a haber verelim.
    Kaptan Marc Dubois: Neler oluyor
    Bonin: Hızı göremiyorum. Galiba irtifa kaybediyoruz.
    Dubois: Denizden ne kadar yüksekteyiz
    Bonin:  Ne demek denizden ne kadar yüksekteyiz... Anlaşıldı, hızı azaltıyorum
    Dubois: Kanatları dengede tutun
    Bonin:  Ben de bunu yapmaya çalışıyorum.
    Robert: Tırmanışa geçiyoruz
    Dubois:  Hayır... hayır sakın yükselme
    Robert: Kontrolü bana ver
    Dubois: Yukarı çekerken dikkat edin
    Robert: Dikkat mi etmeliyim
    Dubois: Evet dikkat etmelisin, 4 bin metredeyiz
    Uçağın bilgisayarı: İniş seviyesi
    Dubois: , Hadi çekin
    Bonin:   Çekiyoruz... çekiyoruz
    Dubois:  10 derece eğim..."

şimdi teknik bilgim olsaydı da bunu tamamlayaydım. pek isterdim açıkcası.

yaşanmış bir diyalogmuş. "ne demek denizden ne kadar yüksekteyiz.." den sonra ve hatta sırasında hiç bir küfüre suya sabuna dokunmadan bir nefes alıp "anlaşıldı hızı azaltıyorum" demek bambaşka bir şey olsa gerek.

kendimi bangi campink yapmış gibi hissediyorum. ben o kadar hızlı düşmüşüm ki iç organlarım bana yetişememiş gibi. onlar yukarda kalmış. ya da farklı frerkanslarda titreşiyoruz gibi. içimde organlarımı kontrol eden bir kontrolör gurubu olsa idi böyle bir konuşma yapsınlar isterdim.
bugün sabah işe gelirken tıklım tıklım otobüste adamın teki kalkıp beni oturttu yerine. inecek hemen sandım yok taksime kadar gitti. o kadar mı kötü gözüküyorum diye düşündüm bütün yol. birazında da uyukladım.
bir kaç gündür az uyuyorum. ondan olsa gerek. bi insana çok lazım bi şey varsa o da uykudur.


"-rüya gibi.
-rüya olsun ister miydin.
-evet."

tuhaf bir diyalog. hadi itiraf edelim. ama üstünde konuşmalayım. bazen üstünde konuşmayı sevmem.bazen çöpe atmayı severim. ama çöpü çıkarmayı sevmem. eve bir misafir geldiğinde en çok o veda anında eline çöp tutuşturma anını severim.
"ben çöpe attım. hadi sen de çöpü at."

bir yerlerde ciddi çeviri hataları yapıyoruz. elin adamı tek kelimede anlatırken biz paragraflar döşüyoruz. uzattıkça uzatıyoruz. huyumuzdur, uzattıkça konudan sapıyoruz. sonra bir anda "o değil de" koşuyor imdadımıza konuyu komple siktir ediyoruz. çöpe atıyoruz. çöpü dışarı çıkarmadığımızdan çöp kokuyor. her yeri bok götürüyor.
temizlemekten hoşlanmayanlar için benzin öneririm. ha bir de benzini alevlendirmek için zippo ile yakılmış sigaranın son nefesini tek geçerim. ama bu benim tercihim.

bence hayatın en büyük eksikliği "save" tuşunun olmayışı. bundan daha önce bahsetmiş miydim? o zaman zippoyada benzine de gerek kalmazdır. çöpler kokuşmazdı. hatta kokocak şeyleri çöpe bile atmazdık belki. ders almak değil de. hadi onu gördük bi de böylesini görelim deniyelim düşüncesi.

23 Nisan 2011 Cumartesi

erken baskı ya da çıkma ekmek var mı?

hazır işsizken anlatıvereyim.
sanırım küstum ve kusmaca yazı dizisi yüzünden olacak ki geçen gece rüyamda kusuyordum. bu ara büyük bir kusma isteği var içimde ancak sadece rüyalarda başarılı oluyorum. az uyuyorum. bu sebeple hiçe yakın rüya görüyorum. gördüm mü adeta toprak içinde değerli taş bulmuşcasına titreyen ellerimle temizleyip parlatma çabasına giriyorum.

rüyamda motordayım. o motor değil canım. mesela beşiktaş üsküdar motoru. küçük olanlardan. sallanıyor ve ben demirlerden sarkarak kusuyorum.
sonra arkamı döndüğüm anda kendimi bir servisde buluyorum. doblo hatta vaviendekinin büyüğü. ama kapı aynı o prensip. tekrar midem bulanıyor, yüzümü kapıya dönüyorum kapıyı görüyorum ama eğildiğim anda tekrar motor oluyor. denize kusuyorum.
ayıp ayıp.
bu arada ayakkabılarımı bi yerde unutmuşum. servis şöforüne bunu anlatmaya çalışıyorum. geç kalıcaz kesin biri çalıcak diyorum.


not:
rüyalar anlatılmamalı. kimse anlattıklarını senin gibi göremez. senin action rüyaların aslında her zaman başkası için sıkıcıdır. rüya dinlemek sıkıcıdır. senin bilinç altın ise beni asla ilgilendirmez.
ilgi çeksin istiyorsan geçen rüyamda seni gördüm diyerek başla.


önemli: insanlar neden kendisiyle aynı yazarları okuyan, aynı filmleri izlemiş birini görünce sevinir bilir misin küçüğüm? aynı yerden baktığını düşünürsün çünkü. peki aynı yerden bakmak neden önemlidir?
insanoğlu ne kadar sevse de, kendini anlatmaya üşenir aslında. o yüzden anlayan, zaten bilen birini ister karşında ama ona yine de anlatır. zira bilene anlatmak daha kolaydır sanki.

şimdi sevgili oğuz atay sevenler toplanın bakalım çevreme, size sevgili bilge kısmından başlayarak tehlikeli oyunları sahneleyeceğim.

"sevgili bilge,
Bana bir mektup yazmış olsaydın, ben de sana cevap vermiş olsaydım. Ya da son buluşmam...."

6 Şubat 2011 Pazar

ciddiyet.

hayatım ciddiyetini yitirmek üzere.
gerçekliği çok fazla olan rüyalar görüyorum. bütün sebep bu. çok uyuyorum. ankarada uyuyamıyorum ama istanbulda sonsuza kadar uyuyabilirim sanırım. gündüz uykularım bile var istanbulda. ne harika değil mi?
çözünürlükle alakalıdır belki?
hd kalite rüya görüyorum adeta. o kadar net ve o kadar olabilir ki. kimi zaman durum rüyaları görüyorum. kimi zaman alarmı kapatıp tekrar yatınca alarmı kapatmasam neler yapıcaktım onu görüyorum ki bu alarmı kapatıp yatma işini inanılmaz anlamsız kılıyor. canım sıkılıyor.
uyandığımda hiç bir şeyi yapmamış olmak hakikaten can sıkıyor.

ve bugün bütün bu rüyalardan ders almış olacağım ki otobüsü kaçırdığımda neyse ya belki rüyadır dedim. ahahhaha.
ya rüyaysa diye ders çalışmıyorum o dakikadan beri. ama inancım biraz azaldı. sanırım bu sefer yanıldım. bu bir rüya değil.
yine de uyanırsam ya da uyursam ya da ne bileyim işte bir şey yaparsam ve bu bir rüyaysa gelip bu yazıyı kontrol edeceğim.
son cümleyi silelim bence.
pek olmadı gibi.

geçen gün havuzlu bahçede otururken de oldu aynısı. hava inanılmaz tuhaftı.
ankarada son baharda böyle tuhaf rüzgarlar eser hani, soğuk değildir ama bi aptaldır. ne yapsan bilemezsin.
öyle bir şey esiyordu, güneş salak salak dolanıyordu. üşüsem mi ne yapsam bilemiyordum. insanlar konuşuyordu.
o an mesela bir an için ankaraya döndüm. 2 sene belki 3 sene öncesine. ve bir an için bu kadar zamanı hiç yaşamamış gibi hissettim.
en başındaymışım hissi.
korkunç bir şey.
tabii ben şuan uyanıp bugünün başında olmak isterdim açıkcası.
ama 2 sene öncede olmak istemezdim sanıyorum.
zira başa aldığında olayları değiştirme ihtimalin çok düşük. bunu öğrendim.
ha bir de nedense aklıma geldi;

"yaşamak, yaralamak ve yara almaktır, ama insanca."

27 Aralık 2010 Pazartesi

sığınmak ellerine bir gece vakti.

Bir sokakta kenarda oturuyorum. Yanımda konuştuğum birileri var ama pek ilgilenmiyorum onlarla. Gözüm başkasına takılıp duruyor. Selamlaşıyoruz onla. Ama birlikteliğimiz sadece bu selamdan ibaret kalacak sanıyorum. Sonra bir anda gözümün takıldığı kişinin telefonunda bir şarkı çalmaya başlıyor. Gülümsüyorum.

Çalan şarkı gözlerin..

O sırada uykum inceldi sanırım. Bilincim bir anda bunun bir rüya olduğunu ve skype açık bırakarak yattığımı ve ozanın şarkı açmış olabileceğini fısıldadı bana. Ama ozan bu kadar ince bi insan değil zaten bu ihtimali düşünmek istemedim ve gözlerimi sıkıca yumup bu ihtimali uzaklaştırdım. Şarkının ortalarına geldiğimde –x kişisi diye bahsedeceğim- x kişisi bana doğru gelmeye başladı. Bana doğru gelmesi o kadar abesti ki bunun bir yanılsama olduğunu düşündüm. Ama o daha da yaklaşıp elini uzattı bana.

-biraz yürüyelim mi?

Bunu dedi mi demedi mi kestirmek çok zor ama ben demiş gibi hissettim. Elini tuttum. Kalktım. Yürüdük. O sırada bütün dünya ellerimize baktı ve parmaklarımız birbirine bir söz verirmiş gibi kenetlendi.
Sonra yine onun telefonundan deli mavi çalmaya başladı. İkimizin de gözleri mavi değildi. Ama sanki bu asırlardır bizim şarkımızmış gibi birbirimize bakıp gülümsedik. Durduk sonra. Yürümedik. Dar bir sokaktaydık. İnsanlar vardı.
Bir anda sarıldık birbirimize.
O kadar içten ve o kadar gerçek.
Kelimeler yoktu. Duygular vardı.
Özlem vardı havada ama mesela bu ikimizden biri çok özlemişim dediği için mi vardı yoksa bir duygumuydu ayırt edilmiyordu.
Bütün sokak yavaş yavaş yok oldu sonra.
Başımı omzuna yatırdım. Gözlerimi sıkıca yumdum.burnum üşümüştü . bütün bunları bu kadar sade ve net hatırlayabiliyor olmam şaşırtıcı aslında. Burnumu boynuna gömdüm. Bunu daha önce bir kez daha yapmıştım. Anılar çalıyoruz demek hı?

O sırada kashmir çalmaya başladı.

Nerden geldiğini ikimizde sorguladık bir an. Ama umursamamaya niyetliydik.
Ama bu benim alarmımdı.

oh let the sun beat down upon my face..

Diye başladı şarkı. Hayır güneş hayır demek geldi içimden..
Bunu da bu rüyaya dahil edebilir miyiz dedim. Anne 5 dakika daha diyen çocuk saflığında. O gülümsedi. Uzaklaştık o an. Omuzlarımdan tuttu. Tekrar sarılmak istedim.
Bir kere daha..
Mümkün değildi tabi. Kalktım. Alarmı kapattım. Hazırlanmam lazımdı. İreme kahvaltı sözüm vardı. Ama o rüya beni orda öylece beklerken.. yapamadım sanırım. Tekrar kapattım gözlerimi.

Ama o orda değildi…

Başka bir rüya başladı.

Bu sefer bir adet y kişisi vardı. Bir önceki rüya kadar durağan değildi. Hatta 2 sene falan görmüş olabilirim o rüyada. Çünkü bir anda onunla evlendik ve çocuğumuz oldu. Ama bunu annemlerden saklamıştım. Sonra ailelere göstermelik tekrar evlenme planı yaptık. Ama çocuk doğmuştu o kadar karışık ve kurgusunda hatalar olan bir rüyaydı ki çocuk için 9 aylık bir hamilelik süresinin gerekliğini sanırım unuttum. Yo yo anlatamayacağım.

Uyandığımda evde bir çocuk aradım ama. Sevmiştim o çocuğu. Küçücük minicik bir şeydi. Bir çocuğum olsun istiyorum sanırım. Yaşım kaç başım kaç halbuki değil mi? Ama sevimli, minik elleri olan bir varlık hayatımı düzene koyabilir.

Peki burada x e ne oldu diye soracak olursak.
O bir önceki rüyadaydı açıklaması sanırım kimseyi ikna etmeyecek.


O sadece bir önceki fazla imkansız rüyadaydı.
Gördüğün gerçek olması en imkansız ama en güzel rüyaydı.


Not: hayal gücümü kimse küçümsemesin. Ben vakti zamanında rüyasında brad pitt görmüş insanım. Oturmuş film izlemişliğimiz var birlikte. Bu rüyanın hangi kısmının –imkansızlık ya da güzellik- ondan daha üstün olduğu ise sanırım bende kalması gereken bir kısım.

11 Aralık 2010 Cumartesi

-

-ne oldu sen bi duygusallaştın ne düşünüyosun?
-şimdi uyusam.. ve rüya görsem..

**
sanırım düşündüğümden çok daha ağır..

4 Eylül 2010 Cumartesi

rüya bilmecesi

dün gece epey ilginç bir şey yaşadım.
bir film izlediğime ya da bir kitap okuduğuma inanırken meğersem rüya görüyormuşum lan! şimdi bunda ilginç ne var değil mi bir çoğumuz rüyayı gerçek sanırız falan görürken ama ey dikkatsiz okuyucu farkettiysen gerçek sandım demedim. film ya da kitap sandım dedim. çünkü rüyamda ben yoktum!

yıllarca acaba rüyada kendimizi uzaktan mı görüyoruz yoksa yaşar gibi mi oluyo her şey kendi gözümüzden mi diye çok düşündüm. dün geceki rüyamda ise önce sanki ben vardım ama meğersem o ben değilmişim. bi insan rüyasında neden kendini görmez ki? bir de üstüne üstlük. tanıdığım kimse de yoktu. ömrü hayatımda görediğim insanlar. ya da belki bir keresinde otobüste görmüşümdür. ama dikkat etmemişimdir. yani gözlerimi dikip bakmamışımdır. ayrıca ne kadar karakteristik bir yüzü vardı öyle ince ve uzun. leğen gibi diyesim var ama leğen sözcüğüne benziyordu sanırım. yoksa leğenler yuvarlak olur. tepsi suratlı ise halk dilindeki karşılığı olmalı.

sanırım being john malkovich gibi bişiydi. peki kimdi o? o değil de bu iş aslında epey eğlenceli olabilir. aslında bu konuyu filmi izlediğim sularda düşünüp rafa kaldırmıştım. tekrar düşünmem gereken şeyler listesine almaya kararverdim. başka birinin gözünden görmek. vuhuuu
neyse john malkovichi bir kenara koyup "kişinin kendini içermeyen rüyalar" konusuna dönmek istiyorum.
bu hakikaten garip bişi mi yoksa bi ben mi garipsedim.
yani düşünün ki içinde ezel olamayan bi ezel izliyorsun. uma thurman olmayan kill bill. yanlış film heralde diyip çıkarsın dimi? ama yanlış rüya diyip kapatamıyosun işte.

ilginç.
sanırım artık görüp görebileceğim rüya kontenjanını doldurdum. ve tekrara düşmemek adına yepis yeni insanları rüyalarıma çağırıyorum.

ve yazımı şu cümle ile bitiriyorum ki bu konu da söyleyecek çok şeyim var. ama şimdi izmir için iftar vakti.

"never recreate from your memory. always imagine new plaes."
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...