ev etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
ev etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

29 Haziran 2011 Çarşamba

kitap ne işe yarar?

kitap çok fonksiyonel bir şeydir. okunmasa da. saçma sapan bir uyku hali her an yanı başında nöbette beklese de insanın. o ilk sayfa aralanır aralanmaz bir kilerin kapısını aralamışcasına içerden işler yağıyorsa bile insanın kafasına kafasına. bu ara kitap tam bir uğursuzluk silsilesi olsa bile kitap iyidir lazımdır. eviniz de bulunsun gençler. hiç değilse böyle işlerde falan kullanılıyor. ahaha.


evet duvar ünitesi yapar iken inanılmaz yararını gördük burdan özellikle iş bankası yayınlarına, iletişim yayınlarına ve bir de ilk etapta gözüme çarpan bir diğer cem yayınlarına teşekkür eder kokulu öpücük yollarım. ayrıca ordan bana bi "karamazov kardeşler"le "germinal" arası bi şey getir cümlesini bir insan kaç kere hayatında duyabilir ki. ahaha. evet evet o yer tam "oblamov"luk dedim mesela bir de sonra şu "şans oyunu"nu getir onu koysak denge olacak. "toplum sözleşmesi ayarında bi şey lazım" bu cümlelere günlük hayatta fazla rastlamayız evet ama kitabın bir diğer fonksiyonu da bu olabilir. kesinlikle olabilir.


son hali de şöyle bir şey oldu.


sevdim. çok sevdim. duvarın rengini zaten inanılmaz çok seviyorken dvdleri rafları epey sevdim yani. üstteki rafı odamda bir yere asmayı planlarken yea bunu da üstüne koyalım işte olsun öyle dedik oldu.
evet orda bir adet gurur duyduğum sony'nin ailemiz için ürettiği başka bir yerde görme şerefine nail olamadığım, yirmidokuzamaartıbidesıfır ekran televizyon. <3

velhasıl, değişim iyidir. tabii kontrolüm dışında olanları tenzih ederim. bugün trip'in tuvaleti değişti diye az şok geçirmedim mesela. değiştirmesinler olum. tuvaletler bile öyle kalsın. temizlesinler sadece. duvarları boyamasınlar.

not:"partnerinize küçük süprüzler yapın, bu onu sevindirirken ilişkinizi diri tutar" gibi fallar çıkıyor habire. neye nelere yorsam bilemiyorum.

10 Mart 2011 Perşembe

kestane beklerken..

evli ve filmli günler devam ederken yavaş yavaş salona yerleşme operasyonum son buldu. battaniye yorgan derken en son yastıkları da kapmamla birlikte l koltuk bana yatak oldu. odanda koca yatağın varken neden buraya geldin sorusuna ise akıllara durgunluk veren cevabım "benim odam soğuk!" akıllara durgunluk veren faslı ise aslında soğuk olması akla mantığa sığmıyor. ama gerçekten soğuk.

uğur her aradığında bende başka bir felaketle karşılaşıyor ve en sonunda tamam ben geliyorum dedi. ev çok kötü çok dağınık hastayım ben dedim. olsun toplarız dedi. ne çok seviyorum ben yahu onu.
hot dog ister misin dedi. yok yok sen gel dedim. sonra durdum "kestanee.." dedim. bunu bir sihirli sözcükmüş gibi söyledim.
evet yaklaşık olarak pazar gününden beri tek öğünüm ıhlamur iken bu sabah canımın bulgur pilavı istemesi(tabiki yemedim) ve akabinde kafamda kokusu tüten "kestanee.." iyileşme belirtisi bence.

pişmemiş getir evde yaparız dedim ama bakalım. pişmemiş bulamıyorum dedi. kulağım kapıda. her türlüsüne razıyım.

8 Mart 2011 Salı

hastalık/ev/film/falan.

bilgisayarı açıp masa üstündeki takvimde "8" görünce panik oldum.
8 şubat!
dedim.
oğuzun doğumgünü dedim.
ama daha geçen kutlamadım mı dedim. kafamdan yaklaşık olarak 1 ay uydurmam mümkün değil dedim. sonra altına kaydı gözüm. "mart 2011" yazıyordu. rahatladım. nefes aldım.

güne boğaz ağrılarıyla merhaba dedik. 1/3 performans çalışan gözlerle ketıla su koydum. düğmesine bastım. geri koltuğa kıvrıldım.
tık sesini duyunca gittim ıhlamur koydum.
evet bu 3 lü artık tanıdık.
bal limon ıhlamur.
bu blog kendini tekrarlamaya başladı.
hayır hayatım hayat kendini tekrarlıyor.
çıkmıyorum bugün evden.
nerdesin emirciğim?
evet gel hayatım. bütün günü seninle geçirmek istiyorum. önce Crna macka, beli macor'un en sevdiğimiz sahnelerini bir daha geçelim.
hıhı evet pitbull-teriyeeer! kısmını mutlaka izleyeceğiz.

sonra underground ile upuzuuuun bir yolculuğa çıkalım. sen ben koca bir aile ve ıhlamur.
emirciğim sen nasıl bir insansın be bebeğim? bu kadar uzun film çekip bu kadar çok ayrıntıyı nasıl düşünebiliyorsun? her sahnesini emek emek dokuduğun o kadar bariz ki. her sahnedeki göz oynamaları düşünülmüş. her şey anlamlı ve abartısız. abartısız derken sen anladım beni.
marko'nun figrünlarla ağlaştıktan sonra şampanya kadehlerini ölçüp daha dolu olanı kendine ayırdığı sahne ise düşünüp düşünüp gülme sebebi adeta.
goran..
goran..
goran...
tabiki de seni unutmadım.
bu hasta halimle kalkıp oynama isteğini bana veren adama börekler açarım sana misafir ol gel bana demek gelir içimden ama dur ben az biraz iyileşeyim öyle.
sonra marlis'in en sevdiği olan arizona dream başlayalım diyorum.

"fish doesnt think because fish knows everything"
johonny deep?
heh evet.
ben de tam onu diyordum.


uçan balık dün gece en son damağımda kalan big fishi hatırlattı durdu bana. derken daha 1 saat olmuştu ki...
çat..
elektrikler gitti..
halbuki daha sırada Time Of The Gypsies vardı..
elektirk gitmesi sandığınızdan da büyük bi problem.
sadece karanlık bilgisayarsızlık ve can sıkıntısı değil. aynı zamanda kombinin çalışmaması. evin soğuması. üşümek..
üşümek..
ve üşümek...

mumlari yaktim bir umit once
aynaya baktim surdum kokular
bir cizik attim kara kapliya vah
vah yine bana kismet yeni acilar....

eşliğinde mumları yaktım. hırkamı giyip yorgan üstü battaniye yaparaktan yattım.
emir kusturica günüm böylece noktalandı. gerçi birazdan arizona dream'e devam edesim var.


bir de istanbul'da kar bir animasyon gibi yağıyor. benden uymuş olmayın da.. öyle yani. bi tuhaf.


ekleme: arizona dreami bitirmiş bulunuyorum.
ve şu replik beni saatlerdir kendime gelmekten alı koyuyor.

"when i was a little girl, i always wanted to fly. from the top of the house. at night, i'd close my eyes, and imagine i was on the roof, looking down at my parents in their bed. and then i'd jump off... and i'd fly... while everyone was sleeping, i'd be soaring around, looking through their windows, flying... and resting in the trees. i always knew i could, but i never told them. once someone knows, they can make you fall.. they can make you fall.."

13 Ekim 2010 Çarşamba

topuk tıkıtrısı konseri

“evim demiştim adamın tekine. Evimsin sen benim. Ondan sonra oldu zaten her şey.
Birini sevmek aşık olmak başka birine evimsin demek bambaşkadır. Kendinden apayrı birine evim demek ise kimi zaman fazlasıyla abestir.
Karşısına oturur sigara yakardım. Sigara içmemden nefret ederdi. İğrenerek bakardı bana. Sonra işine döndürürdü gözlerini. İncelerdim onu öyle saatlerce. Bakardım. Nesini seviyorum bu adamın? O benim neyimi seviyor. Hiçbir şey konuşamıyoruz çoğu zaman. Benim ilgilendiğim şeyleri boş bulurdu. Ben de onun ilgilendiği şeylerden hiç anlamazdım. Kitap okumayı sevmezdi. Halbuki ben hep uzun gazete okumalı Pazar kahvaltıları ve ardından saatlerce kitap okuyabileceğim bir adam hayal etmiştim. Yeşil panjurlu kırmızı evle birlikte.. Film zevklerimiz apayrıydı. Yine de oturur izlerdik bir şeyler. Yarıda ya ben dayanamaz kapatırdım ya o. O bana bakmazken saatlerce sövebilirim aslında. Ama sonra gözlerini gözlerime dikip efendim derse. Susar kalırım. Bazen günlerce çıkmazdık evden. Yemek yer televizyon izlerdik. O bir şeyler yapardı ben kitap okurdum. Gelir kitabımı alır atar saçmalık der beni kucaklayıp dışarı çıkarırdı. Arabaya biner saatlerce giderdik. Sadece beraber gitmek için. Bensiz sakın gitme derdi tek konuşmamız bu olurdu belki.
Yine böyle benim sigara yaktığım bir gündü. Gözlerini devirip bulmacaya başladı. Sürekli bana soruyordu. Ben çözüyordum o yazıyordu sanki. Sonra bi süre sustu. Ben yine onu inceledim. İçimden 5 kere küfrettim. 4 kere ayrıldım. Hepsi içimden oldu. Sonra gittim kucağına oturdum. Bulmacayı bıraktı. Göğsüne yaslandım. Kucağında küçücük kalırdım. Sarıldı bana. İlk o zaman dedim ona. Evimsin benim dedim. Sende yaşıyorum ben. Sende uyuyup sen de yemek yiyorum. Güldü. Böyle romantik cümleleri sevmezdi. Öptü beni. Anlamamıştı. Ne demek istediğim hakkında ufacık bi fikri yoktu. Bi insanın evi olmak ne demekti nasıl bir sorumluluk gerektirirdi bi haberdi. Evi olmadığı için değildi bu cahilliği. Kocaman bir evleri ve her daim imrendiğim bi aile yaşamları vardı. Düzenli, bağlı. Aslında sanrım bu yüzden ne dediğimi anlamamıştı. Ev onun için normal bir şeydi. Ev hayatında sorun nedir bilmezdi. Bazen bir şeylerin yokluğunu bilmeyen insana varlığını anlatamazsın. O da öyleydi. Hiç evsiz kalmamıştı. Her bayram kurulan sofraları hiç boş kalmamıştı. Amacım felsefi konuşmalar yapmak değil aslında. Lise kitabından fırlamış her şey aslında zıddıyla var, Varlığı tanımlayan yokluktur gibi cümleler belki fazla klişe ama duruma tanı koymada bire bir. Bir insanın evinde sorun yoksa evinin değerini bilemez. Onda ev kavramı oluşmaz. İnsan çoğu şeyi hayal ederek, özleyerek tanımlar aslında. Arayarak. O hiç aramamıştı böyle şeyleri. Bu yüzden suratıma anlamsız bakması yadırganamazdı aslında. O gün öylece kucağında uyumuştum. Sonra beni kaldırıp yatağa yatırmış.
Birkaç kere daha yinelendi bu. Bu cümlenin bu benzetmenin benim için önemini anlasın istedim ama anlamadı hiç. Canım deyip öptü. Saçlarımla oynadı. içi boş bir sevgi gösterisiydi.
Bütün bunlardan bi zaman sonra da çekip gitti. Ama evimdin dedim. Umursamadı. Gitme evsiz kalırım dedim. Onun için hiçbir şey ifade etmedi. Uykusunun en güzel yerinde üstünden yorgan çekilmiş fukara gibi açıkta kaldığımı hissettim. Aslında sadece yorgansız da değil. Evsiz kalmıştım! O gitmişti ve benim evim yıkılmıştı. Sokakta kalmak. Aylak aylak dolaşmak. Ondan başka ondan sonra hiçbir ev beğenmemek. Ağlamak. Yüzünün göz yaşlarından çirkinleşmesi. Kapatmak için makyaj yapmak. Artık hiç bi evde duramamak.. Böyle evsiz kalan kadın bir süre sokaklarda dolaşır. Acısını saklamak için yaptığı makyajı dile düşer üstüne bir adet etiket yapışır. Sonra da sokak kadını olur…”

Konuşmaya başladığından beri ilk defa gözlerini diktiği yerden çevirdi, çorabını dizine çekti. Bu hareketi o kadar kanıksamış yaptı ki sanki hikayenin hep burasında çorabını çekiyor gibi bi hali vardı. Adam koltuğa mıhlanmış gibi hissetti kendini. Sanki bu kadına bütün bunları yapan oymuş gibi bir savunmaya gerek duydu. Sonra silkelendi.
“neden anlattın bana bunları?” dedi.
Bu sırada kadın öbür çorabını da kaçırmamaya özen göstererek çekti. Ayakkabısını geçirdi ayağına. Ayağa kalkıp bileğini oynatarak siyah topuklu parlak rugan ayakkabısına ayağını yerleştirdi.
“sorarlar da genelde” dedi. “bu sefer sormadan anlatayım dedim.”
Adam bir sigara yaktı. Gülerek.
“hepinizin var mı böyle hikayeleri” dedi. Bu cümlenin içindeki aşağılama herkes tarafından fark edilecek gibiydi. Bir şey demedi kadın.
“böyle hikayeler anlatıp mesleğinize ki bak meslek dedim saygı duyuyorum kılıf uydurunca içiniz mi rahatlıyor?” kadın cevap vermedi. Cevap veremeyeceğinden değil. Sadece hikayenin doğruluğundan o bile emin olmadığı için sustu belki de. Belki de işin en eğlenceli kısmı her gece başka bir hikaye uydurmaktı. Aynanın karşına geçti. Kırmızı rujunu sürdü.
“kızmadın inşallah.” Dedi. Kadın aynaya öpücük atarak rujunu yaydı. Adama yoruma açık bir bakış attı. Tam olarak nasıl bir anlam çıkması gerektiğine kendi bile karar veremeyerek. Bir süre sessizlik oldu. Adam yarı çıplaktı. Bacak bacak üstüne atmış koltukta sigarasını içiyordu.
“başka müşterin var mı bu akşam” dedi. “yoksa kal.” Kadın yine cevap vermedi. Rimelini sürdü. Adam pür dikkat kadını izliyordu.
“peki” dedi adam. “hikayene dönelim. Güzel kadınsın. Hatta çok güzelsin.kültürlüsün de heralde mesleğinden beklenmeyecek bir şekil de. (burada güldü.) başka biri gelip senin evin olmayı teklif etmedi mi? O evin kadını yapacak adam çıkmadı mı bi daha hiç?”

Kadın son kez aynaya bakıp saçlarını kabarttı. Çantasını aldı. Kapıya doğru yürüdü.
“insanın bir kere evi yıkıldı mı bir daha otel odasında bile kalamıyor.”
Adama son sözü bırakmadan kapıyı açıp çıktı. Adam sigarasından bir nefes alıp başını geri attı. Kadının koridorda yankılanan topuklarının tıkırtısını konser dinliyormuş gibi dinledi. Konseri bölen telefonu oldu. Açtı.
“geliyorum Aysel.”
Kapattı.
Aysel karısının adıydı.

20 Eylül 2010 Pazartesi

bu bir burası istanbul yazısıdır

burası istanbul.

(italik başladığıma bakma romantik değil bu yazı)
evet istanbuldaki insanlar sanırım sadece bunu söyliyebilmek için yaşıyor.
bahsettiğim şey mavi reklamı değil a dostlar.
burda heyecan var burda dıptıs dıptıs bura eğlence burası istanbul teması değil.
ben bakkalının, emlakçısının, taksicisinin, simitçisinin ağzındaki "burası istanbul" lafından bahsediyorum.
o nedemek biliyor musunuz?
burası istanbul burda her şey kol gibi o ye beybi.


evet ev bakılmaktadır. emlakçı bey:
-2 ay depozito verceğniz.
-2 ay?
-öyle abla burası istanbul. burda hep böyle.

taksicinin önüne zort diye araba kırar. taksici küfreder. sen eşlik edersin. adam:
burda hep böyle abla burası istanbıl.

simitçiye 500 bin verilir.
-yimmbeş kuruş daa abla.
-750 bin mi?
-yetmişbeş kuruş abla. yabancısınız heralde.
-öyle.
-bura istanbul.

replik bu. evet şimdi kurban bekliyorum yanıma. yanıma ilk gelen insana hayattan bezene kadar burası istanbul dicem.
ama daha yolu var sanırım. henüz burası istanbul dicek kadar istanbullu değilim.
dün bir bu gün iki derler adama.
ama burası istanbul.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...