şarkı etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
şarkı etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

2 Mayıs 2011 Pazartesi

ayrılık şarkısı.

çok yanlış bir yönde yürüyormuşluk hissi.
olur mu sana da hiç?
incecik bir yoldayım. geri dönmek için manevra yapacak alan yok.
ip üstünde yürüyorum.
o kadar yanlış ki, düşsem daha iyi.
düşmüyorum da.
yürüyorum.
bilerek. kanayarak yürüyorum.
tanımadan. aldırmadan. hissetmeden..


çok yanlış demişim ya hani. az yanlış da var mı sahi?
çok aşık gibi. az aşık da var mı?
şehvet ve şefkat neden bu kadar benzer yazılıştalar?
belki hepsi olsa olsa bir yazım yanlışıdır?
sadece bir yazım yanlışıysa o zaman az yanlıştır.
işlem hatalarından az puan kıralım.
gidiş yolu önemli olsun.
gidiş yolu da yanlış.
hepten yanlış bu hikaye.
neyseki ben kendim değilim bu hikayede. oyuncuyum ben. ve en sevdiğim, rol yapmak..

**


belki de bataklık?

**

(kokusu çok tanıdık)
-iyi bir şey söyle.
-çok tatlı kokuyorsun..

**

-bir daha ne zaman gelirsin?
-bilmiyorum.
-gelirsin ama değil mi?
-bilmiyorum. unutmazsam gelirim.

**

düşlüyorum bu kenti
son bir aşk gibi.

12 Mart 2011 Cumartesi

&

durup durup dilime aynı şarkı dolanıyor.
nesnesi çok uzak.
hep aynı şarkının aynı yerinde gözlerim doluyor.
öznesi çok eski.

/iki isim var aklımda.
hiç bir bağlaç konmuyor aralarına./

bak ben telefonsuz yaşayan insan olmuşum. ta karaköye kadar inmiştim de hala daha telefonsuzluğumu farketmemiştim.
nasılsa-

sigaradan tat alamama günleri..
bırak o zaman.
tatlım sen bi dahisin!

17 Şubat 2011 Perşembe

\

bazen bir şarkı insanın elini avuçlayıveriyor.
tutup uzaklara götürüyor. o pek bi garip oluyor.

10 Aralık 2010 Cuma

saat: 01:53

saat 01:31

ozan bu son şarkı diyip gitti.
ondan önce bloga yazıyorum dedi. adresini vermedi. içerledim.
bi yarım saattir dudağımda döndürdüğüm sigarayla balkona çıktım.
hava soğuk.
elif cumartesi kar gelecekmiş dedi.
o kadar soğuk değil ama. ankara ayazı gibi değil yani. ankarada şu saatte çıksan daha fena donarsın.
üstümde hırka. duvara oturup ayaklarımı demire uzattım. yer pis geldi gözüme. dışarısı sonuçta. dışarısı genelde pistir. demir de dışarda demirde pis ama ince en azından. az pis değil ama temas ettiğim pis alan az.
çakmağın sesi düşündüğümden kat be kat fazla yankılandı.
in cin raks ediyordu diyemem ama dükkanlar kapalıydı işte. bir sokak saat 01:33 de nasıl olursa öyleydi.
evlerin perdeleri hayatları muhafaza etmiş. biri tam o sırada bi apartmana girdi. ışık yandı. biraz sonra söndü.
hırkamın önünğ kavuşturdum.
titredim.
topuk sesi duyuldu.
benden gelmediği sürece topuk sesinden hoşlanıyorum sanırım.
hele böyle çok alakasız zamanlarda.
bizim sokağa döndü bir çift ara sokaktan çıkıp. hararetli bi kavga başladı.
tuhaftı.
tam göz hizamdaydı. bakmamak elde değildi. tartışma konusunu anlamadım. aa yürümeyi kesip itelemeli bir kavgayı bana oynamaya başladılar.
ilginçti. ses yükseldi.
sonra çocuk kızı tuttu.
öpüştüler.
gecenin bu saati sokak da öpüşen çift.
fazla romantik.
sonra yürümeye devam ettiler. sanırım kız haklıydı ve bu öpüşmeyle noktalanan kavga onu kesmemişti. alçak sesten devam etti.
caddeye kadar böyle yürüdüler. çocuk elini tuttu.
kız bıraktı.
bi an için ben mi uyduruyorum acaba dedim.
belki de ben uydurmuşumdur?
fark eder mi?
caddeya gelip köşede beklediler.
sonra bir taksi geldi.
ikisi de arkaya bindi.
gittiler.

içimden söylediğim şarkı en son çalan şarkıydı.

ah bu şarkıların gözü kör olsun.

arabaları saymaya karar verdim.
1 araba.
2 araba.
3..

8. bizim sokağa döndü.
9 araba
10
..

12. bizim sokağa döndü.
13 de.
..

21 oldu. black jack! dedim. sigaramı attım. tam o sırada çöp kamyonu geçti. saysam mı saymasam mı bilemedim.
21 de kalsın.
21 güzel.

18 Ekim 2010 Pazartesi

hastalık!!

evet evet! bu bir hastalık olmalı.

istanbula geldiğimden beri kitap okuyamıyordum.
başlayıp 5. sayfada, 9. sayfada, 17. sayfada bıraktığım kitaplar yığını büyüdükçe büyüyordu.
soruna ne odaklanma problemi diyebilirim ne de ilgi eksikliği. tamamen aman bana ne havası çökmüştü üstüme ki iş kendimden nefrete varabilirdi. ösese senesi denilen illete bile kitap okumayı ihmal etmemiş bi insanken boşlukta sadece aylak aylak dolaşmayı iş edinmiş olmak çileden çıkaran bir şeydi beni.
işin bir diğer boyutu film de izleyememek.
peki ne yapıyorum ben o zaman ipek'in hayatından film ve kitabı çıkarırsak geriye ne kalır?
bakalım bu sokak nereye çıkıyor oyunu!
evet istanbula geldiğimden beri tek yaptığım şey bu. bir de emine'ye yürümek..

bu işe bi çözüm bulmalıydı. ben roman bile okuyamazken anayasa hukukunu nasıl okuyacaktım?
önce derin derin nefesler aldım. zorlamanın alemi yok. oyunlarıma devam ettim. tehlikeli değildiler. sonra usul usul eski kitaplarıma yaklaştım. sanki kimseleri sevemiyormuşum artık sevmeyi unutmuşumda eski sevgilime gidiyormuş gibi tutunamayanlara uzattım elimi.
nasıl seviyorduk söylesene dedim.
oğuzcuğum atay, nasıl tutunamıyorduk biz? haydi anlat bana.. en başından..
iyi gidiyoruz şuan. eski bir şeylere tutunma isteğim varmış demek bak. tutunamayanlara tutundum ben. sanki ilk defa okuyormuş gibi. şarkı bölümünü biraz hızlı geçtiğimi itiraf edebilirm zira bazı mısralar hala ezberimdeymiş.

kimi yerler aklımdan çıkmış ya da daha evvel okuduğumda bu kadar gözüme çarpmamış, ya da o zaman okuduğumda aklım ermemiş. yeni yeni şeyler keşfeder gibi okuyorum bugün. bugün hayatımda ilk defa kitap okur gibiyim.
bu gün sanki ilk defa aşık olmuş gibi..

canım oğuzcuğumatay..

NOT:
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...