kırmızı etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
kırmızı etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

27 Şubat 2012 Pazartesi

siyah gelip bir gün kırmızıyı yutar mı?

"ne görüyorsun?
-kırmızı."


güzel bir oyundu. resime azıcık yatkın olup bir iki akım bilen biri için bile anlaşılırdı. aslında rothkonun hikayesinden çok yanındaki adamın hikayesiydi bence.
aslında ondan da çok. kırmızının belki de.

ben en çok matissenin bu tablosunu ve bu tablo hakkındaki yorumlarını sevdim. bütün kırmızıya rağmen orda duran ve insanı sürekli korkutan siyah! her an gittikçe büyüyecekmiş gibi duran. bi süre sonra resme her baktığında sadece gördüğün siyah!
rothko siyahın bir gün her şeyi yutmasından korkuyorum dedi. yardımcısı annesi ve babasının öldürüldüğü gün yağan kar beyazının bir gün güpegündüz kapıyı çalıp her şeyi yutmasından endişelendiğini söyledi. beyaz fazla beyaz beni de hep rahatsız etti. 

"- Sana birşey sorabilir miyim?
- Sormanı engelleyebilir miyim?
- Gerçekten de siyahtan korkuyor musun?
- Hayır, ben ışığın yok olmasından korkuyorum.
- Yani körlük gibi mi?
- Hayır ölmek gibi."

beyaz ışık mesela. beyaz ışık korkunçtur. beyaz ışıkta hiç bir şey güzel değildir. her şey aşırı çıplaktır. beyaz ışık cinnettir. 

etkileyici bir oyundu. oyunculuk kalitesi çok yüksekti. öncesinde yarım saatlik bir sinevizyon gösterisi oluyor aslında o da rothko'nun sanatını anlamak anlam vermek adını önem taşıyor bence. insan işte almış eline fırçayı boyamış diyebilir. ama biraz derinine girince renklerdeki kinetik enerji, yerinde duramama ve sadece renklerle yapılmış manzara resimleri gözde canlanıyor. bir taslak olarak belki. hiç detaysız. şurda bi savan şurd bi gökyüzü. nasılı mühim değil. rengi mühim. resim renktir. 

"-ne görüyorsun?
-kırmızı."

28 Nisan 2011 Perşembe

özel mektup.




istanbuldan ankaraya ilk gelişimde sanırım.


işte şu fotoğrafın çekildiği zamanın dönüşü.:)







evvel zaman içinde dostlar diye başlar ya hani bir şarkı. bazı hikayeler tam da öyle başlar. 3 cadı. bazen. 3 üde aynı. (hayır canım cadı sensin üstüme iyilik sağlık. benden cadı olmaz hem.) bazen 3 de ayrı bir tel. konuşacak onlarca kitap, önerilecek onlarca film hep var dilimizin ucunda. ve hep biliyoruz ki karşımızdaki iki kişi hep anlayacak.


bir hikayem var. çok dandik. kimselere anlatamam. anlatsam alay ederler. ama sen olsa olsa şaşkın dersin, ya da sen şapşal dersin. çok severim bunu. tıpkı yavrum diyip yüzümü acuçlaman gibi.


ben bu masayı hep çok sevdim. en çok o duvar kenarını sevdim her zaman için. diğer duvar kenarını da sevdim de bu duvar kenarını ne bileyim işte daha fazla sevdim hep. o gün 1 deydi otobüsüm. 10 da buluşup kahvaltı yapmıştık. ah seni gidi küstüm seni yine geçikmiştin değil mi? geçikmemişsen de ne bileyim tam bir günah alma olmaz sanıyorum bu. hem zaten. simitleri sen getirmiştin. demek sen gecikmiştin.



sonra kalkmıştınız siz.


3 boş bardak.


3 dedikodu kahkaha hafif melankoli biraz umut çokca güzel günler az az hüzün ama hep birliktelikle dolu 3 boş bardak kalmış sizden sonra masada. şekerli içenler hemen belli etmiş kendini. kibritler ve sigaralar saplanmış küllüğe. hala oturuyormuşsunuz gibi aslında. sandalyeler düzeltilmemiş. sanki içerden hemen gelecekmişsiniz gibi.

siz gitmişsiniz ve ben kitabıma devam ederken daha nicelerini saplayacağım sanıyorum. yarım simit kalmış o kese kağıdında. onu yiyeceğim sonra. sonra ben de kalkıp gideceğim. ama benim gitmemle sizin gitmeniz bir olmayacak.


halbuki biz aslında hep bir gittik gibi oldu.

gibi oldu değil de öyle dimi aynen.


küstüm sen dur şöyle bi! sen kendi doğumgününün en güzel kızıydın. marlis gelsin otursun şöyle. salsın saçlarını. ya da dur dur toplasın bir omuzunda. ya da tepede topuz mu yapsa? ayol her türlü güzel şimdi bakınca. bugün kitapçıda adamın teki bana toza soru okudun mu dedi. evet dedim gülerek. adam neye o kadar gülümseyerek evet dediğimi anlamadı büyük ihtimalle.


ah sen bilir misin peki neye güldüm bonbonum?

o an sana ve hayatıma kattığın her türlü güzelliğe, hepsine birden bir gülümseyiverdim ben.

en sevdiğim kitapları usulcacık hep sen dizdin kütüphaneme. en sevdiğim sözleri sen mırıldandın. şarkılar söyledin, öyle güzel söyledin ki çoğu zaman çatlak sesimle eşlik edip bozmaya kıyamadım. ama bazen hiç de acımadım. büyük laflar ettin. hayatımın çadırına direk yaptım ben onlardan. keskin baktın bazen. bazen kızdım sana. bazen kızdın bana. bazen üzüldük bize. üzüntülerin bile meze olduğu anlar oldu çoğu zaman.



bi kestane yapmadın bana soba da iki elim yakanda ama bu konuda.

bir de teras da sofra sözün var.
bunlar hep listede.

neyseki yolumuz daha uzun epey.



bizim hiç kuşak farkımız olmayacak be ipek.

biz çünkü hem böyle cümlerin sonuna "be" koyucaz. ismimizin aynılığı ise konuşmada akıcılığı sağlayacak. ve hep birden akacağız, hep birden yaşlanacağız.

hayallerimiz hep birden akıverecek.

yaralarımız olucak ama hep beraber saracağız, bazen inadına kanatacağız.

ama hep birden.

hem istanbula geldim de ne oldu?

bir liman. kaçıp saklanılmalık! aslında siz geldiniz mi nereye gideriz bilmem. sanki ben burda bir film setindeyim. hiç bir şey aslında gerçek değil hatta yok!


ama siz çok gerçeksiniz. bakalım. hele bi gelin de...

burda da en baştan tuttururuz bir masal. olmadı ben kurabiye yaparım.


karanfil zencefil tarçın!



gözlerinden öperim biricik kuzum. cilveli gülüşlü, aşüfte bakışlım.


sen de varsın küstüm burda. tam da burda!

5 Nisan 2011 Salı

çapa elektrik idaresine selam ederim.

elektrikler kesildi. gelmez heralde diyerekten el yordamı odamda sigara buldum. çakmağı buluşturdum. balkona yol aldım. çıktığımda da bi tuhaftı. soğuk desem soğuk değil. elektrikler olmamasına rağmen sanki bi aydınlık. gökyüzü kıpkırmızı. kışın görsem kar yağacak derdim.
duvara yaslandım sigaramı siper ederek tam yakıyordum ki
çın çın flash!!!
karşı binanın ışıkları hep birden yandı. o anki korkum anlatılamaz sanıyorum. ne olduğumu şaşırdım desem yeridir. adeta camel bu kaçak bile değil orjinal bildiğin ben vergisini veren işinde gücünde adamım durun bir yanlışlık olmalı diye başlayacaktım. ahaha.
o değil ben de aşırı bir darbe korkusu var.
ikinci sırada da bembeyaz olup da akıl almaz bir şekilde kuyruğu siyah kedi var. nasıl bir şey o kedi öyle? aklım almıyor.

sonra tekrar elektrikler gitti. adeta oyun mu oynuyon adam mı seçiyon dedim.
biraz sonra tekrar geldi. içime daral geldi bu arada çişim geldi. bu ara çişim adeta bir fon müziği olarak hayatımda. hiç gitmiyor mübarek.

neyse işeyip salona geçtim. skype açık, ozan bir anda 'sensiz olmaz' çaldı.
bu şarkı beni her zaman bir tuhaf yapıyor.
neden yapıyor, nasıl yapıyor bilmiyorum ama..
pek bi tuhaf..

"
bu sabah sensiz uyandım..
"

11 Ocak 2011 Salı

müphem.

tamam.

hiç bi zaman akıl sağlığım yüzde yüz yerindeydi demeyeceğim.
ama bu ara ekstra bi şey olmuş olabilir.
giyinip süslenip püslenip adeta küçük bir aysel gürel edasıyala (rahmet istedi heral de canım benim o zaman kendisinin kendi tanımına yer vermek istiyorum şu minicik blog yazısında:

İki ayrı Aysel Gürel var. Biri perukasını takar, makyajını yapıp delimtrak hareketlerle ilgi çeker ve lafı patlatır. Sabah kalktığında kapıyı çekip Amerika’ya gidebilecek bir Aysel. Bağımsız, özgür bir kadın. Diğeri de öğretmen kimliğinde, kültürlü; bunu çekinmeden söylüyorum,çünkü kültür Türkiye’de tamamen dibe vurdu. Alfabeyi okuyana, internetin başına oturup yazan çizene ne kültürlü diyorlar. Kültür sonsuza kadar okumaktan geçer. burda bana mı laf sokuyorsun sevgili ayselciğim? yo yo biz birbizimizi biliriz değil mi? evet canım ben de seni. evet onu da bunu da tamamladığımıza göre parantezi kapatıp devam edebiliriz. nerde kalmıştık? hıh evet aysel gürel edasıyla..) sokağa çıkıyorum. ne var bunda değil mi? herkes süslenip püslenip sokağa çıkabilir. hatta çıkmıyorsa depresyondur gibi fetvalar vakti zamanında bir çoklarınca verilmiştir muhtemelen. ama bu başka canım benim. bu başka gözümün nuru insan hiç gazete alma topuklu ayakkabıyla gider mi?
tabi bu insanın ben olduğumu göz önünde bulunduralım. karşıdakı bakkala gidip sigara alıp gelicem bir saat makyaj yapıyorum. mümkün mü böyle şey. ekmek almaya gideceksem saatlerce hangi şalı taksam ne giysem diye düşünüyorum.

saçlarıma özenmiyorum ama. saçlarım kendi cumhuriyetlerindeler. özerk artık onlar.
ipek'in üniter yapısı bozuldu.
ipek'in yapısı bozuldu.
hakikaten manyaklaşma eğilimi yaşıyor.
son 5 saniye,
6,
7,
ahhah.

tamam. sorum yok.

hem zaten aslında kırmızı ruj sürdüm mü dünyanın en güzel kadını oldum sanıyorum.
aslına bakarsanız kırmızı ruj sürüp böyle hissetmeyen yoktur bence.


9 Ocak 2011 Pazar

Karışık Rüzgârlar Karnavalı

Kaç zamandır böyleydi. Ne zaman kitabını alıp koltuğuna büzüşse uykusu geliyordu. Keyif çatmanın tam vaktiyken, kapanan gözleri oyunbozancılık yapıyordu ve ne zaman onlara mağlup olmayı kabul edip, yatağına uzansa uykusu kaçıveriyordu. Yatakta dönüp durmaya sinir olurdu. Öyle durdukça uykusunun daha da açılacağına inanırdı. Bu yüzden bu geceye kadar çoğu kez yatakta beklemektense kalkıp kitabına dönmeyi tercih etmişti. İlk sayfadan sonra gerçi yine aynı şeyler tekrarlanıyordu. Ta ki o koltukta uyuyakalıncaya kadar böyle devam eder olmuştu. Ne ara düşüyordu uykusu? Koltukla yatağı arası pek öyle uzun bir mesafede değildi hani.

Sıkılmıştı bu kovalamacadan. Yorulmuştu onun peşinde koşmaktan. Bu gece gücü yoktu hem onu evin bir taraflarında arayacak. Be sefer yatağında beklemeye karar verdi. Can sıkıcıydı aslında. Sanki hayatında uyumayı ilk defa deneyecekti. Gözlerini kapalı mı tutsa yoksa sabit bir noktaya mı dikse bilemiyordu. Hangi türlü daha kolaydı? İnsan nasıl bir aralıkta uyku denen dünyaya düşerdi ki? Uyumak üzereyken ile uyku hali arasındaki köprü nasıl bir şeydi? Bunları hayatında ilk defa düşünüyordu. Bu zamana kadar hiç böyle sıkıntılar çekmezdi. Genelde yastıkla arasında bir karış varken uyku âlemine düşünlerdendi. Ama bu ara…

Gözü her geçen an karanlığa daha da alışıyordu ve artık oda ona neredeyse aydınlık gibi gözüküyordu. Işığı açıp kapatsa belki kendini yanıltabilir –şaşırtabilir-, ve gözleri tekrardan karanlıkta uyumayı seçebilirdi. Tam bunu düşünüp ışığı açmaya kalkacakken buna gücü olmadığını fark etti. Kalkıp gözlerine oyun oynayacak hali yoktu ama uyuyamıyordu işte. Belki uyumak için bile bir enerji gerekti ve o bunu bile çoktan tüketmişti.

İçeriden bir tıkırtı geldi. Kalbinin atışı hızlandı. Biri mi vardı? Yoksa hırsız mı? Kalkıp kontrol etmeliydi ama yapamazdı. Hem gücü yoktu hem de korkuyordu. Hırsızsa çalabileceği pek bir şey yoktu zaten evinde. Ona zarar vermedikçe ne isterse alabilirdi. Hem gecenin bu saatinde tıkırtının sahibi gerçekten bir hırsızsa onunla göz göze gelmeyi pek istemiyordu. Yok, eğer bu minik tıkırtının sahibi kendi gibi küçük bir fareyse onunla tanışmaya hiç mi hiç niyeti yoktu. Ne hali varsa görebilirdi. Tam bunları düşünürken bir anda rüzgar sesi duydu. Evet evet önce sesini duydu. Sonra yüzünde hissetti. Dudaklarını kuruttu. Dilini gezdirdi ve o an pişman oldu. Rüzgarlı havalarda dudaklarını yalaması çatlamalarına neden olurdu, ama bu rüzgar sanki iyi niyetliydi. Nereden geldiği hakkında hiç bir fikri yoktu

Bir anda kendini yemyeşil bir alanda buldu. Rüzgar buradan geliyormuş demek. Peki ya tıkırtı? Kimin umurunda! Uzun zamandır böyle bir yere gelmiyordu. En son ortaokuldayken arkadaşlarıyla pikniğe gelmişti böyle bir yere. İleri de büyük ağaçlar vardı onlara doğru koştu. Üstünde daha önce gardırobunda rastlamadığı bir elbise vardı. Nereden çıktığını pek önemsemedi düşündüğü ağaçlardı zaten. Ama o ağaçlara doğru koştukça onlar uzaklaşıyordu sanki. Yılmaya niyeti yoktu daha da hızlı koşmaya başladı sonra bir anda her şey kayboldu. Bir şeye çarpmış gibi durdu. çarptığı şey hayal kırıklığıydı. Nereye gittiler diye düşünürken karşısında bir deniz buldu. Duyduğunun rüzgar sesi değil de dalga gürültüsü olduğuna kanaat getirdi o an. Denize şaşkınlıkla bakıp ona koşmayı düşünürken deniz ona gelmeye başladı. Köpükleri ayaklarını yalıyordu. Gözlerini kapattı, en huzurlu anıydı bu. Deniz yavaş yavaş yükseliyordu. Dalgalar dizlerine doğru çıkıyordu. Sonra bir anda biri haddini fazla aşıp onu devirdi. Gözlerini açtı devrilme onu çok korkuttu, boğulacağını sanarak gözlerini sıkı sıkı yumdu. Ayakları neredeyse kafasının hizasına çıkmıştı ama burnuna su girdi falan yoktu. Hatta denizde bile değildi. Bir salıncaktaydı. Ayaklarını ileri geri yaparak kendi kendisine sallanıyordu. Az önce koştuğu ağaçların ora olmalıydı. Demek deniz falan yoktu en başından beri, salıncakta sallanırken hayal kurmuştu. Garip bir salıncaktı bu. Nereden bağlıydı hiç bilmiyordu. Upuzundu ama ipi, belki de bulutlardan sallanmıştı. Bulutlar mı? Hayır, bulutlardan da yukarıya bağlıymış çünkü onun ayakları şuan bulutlara değiyordu. Islanıyordu ayakları. Küçükken hep bulutları pamuk diye hayal ederdi herkes gibi. Yine öyle olmasını istedi ve bir an için çılgınca kendini bulutun üstüne atıverdi. Bulutun ıslaklığından geçince pişman oldu ama daha çok salıncağı bıraktığı için üzülmüştü. Bir buluttan düşüyordu. Yer kim bilir ne kadar uzaktaydı, düşünce canının ne kadar acıyacağını düşündü. Yüzü yanıyordu. Gözlerini kapattı. Bir kahkaha duydu.

“Korkma korkma bir şey olmaz”

Biri arkasından ona sesleniyordu. Gözlerini açıp arkasına bakmak istedi ama arkası neresi bilmiyordu zira yuvarlanıyordu. Çim bir tepeden aşağı yuvarlanıyordu. Yüzüne değen otlar hafiften çiziyordu. Bunu en son 5 yaşında yapmıştı. Nerede yaptığını bile hatırlamıyordu. Düzlüğe gelince durdu. Çimlere oturup arkasından gelen kahkahaya eşlik etti. Kime aitti bu kahkaha bilmiyordu ama çok tanıdıktı. Onundan arkasından geleceğini sanmıştı ama gelen giden yoktu. Hem kahkahada kesilmişti. Tekrar tepeye çıkıp bunu bir daha yapmak istedi. Hem arkasından bağıran kimdi merak ediyordu. Tepeyi çıkarken yorulduğunu hissetti. Az önce uyumaya bile mecali yoktu bu kadar enerji de nerden gelmişti? Bir tıkırtı duydu yine. Kırın ortasında ne tıkırdayabilirdi ki? Hayır zaten kırda değildi. Odasındaydı. Yatağındaydı ve masasına bakıyordu. O sırada uyumadan önce çalışırken yaptığı kağıttan kurbağanın canlandığını gördü. Sanrım en başından beri tıkırtı ondan geliyordu. Zıplayarak
yanına yaklaşıyordu. Bu çok saçmaydı çünkü o kendi kendine zıplayamazdı. Aslında zıplayarak bu kadar çabuk gelmesi de imkânsızdı kağıttan kurbağayı bir anda yastığından ona doğru bakarken buldu. Ne yapacağını şaşırmıştı. Kurbağa bu şaşkınlıktan yararlanıp onu öpüverdi. Hayır masal terse işleyecekti şimdi. Onun kurbağayı öpmesi gerekti. Kurbağa onu öptü ve o kağıttan bir kurbağaya dönüştü. Çok çirkindi. Yeşil bile değildi. Kareli harita metot defterden yırtılmış bir kağıttandı. Kurbağa ona sevgiyle bakıyordu. Peşinden gelmesini işaret edip odadan dışarı zıpladı, mecburen onu takıp etti. Dışarı zıplayınca düşmeye başladı. Kağıt üstünden yırtılarak, sıyrılıverdi. Yavaş düşmesini sağlamak için onu bir paraşüt gibi kullanmaya karar verdi. Yere yaklaşmışken kocaman bir ses duydu korkudan gözlerini kapattı. Bu sesin kendinden gelmediğini biliyordu. Ama yere düşseydi ancak böyle bir ses çıkardı. Gözlerini açmaya daha fırsat bulamadan yine o tanıdık rüzgârı hissetti. Bu sefer daha sertti ve saçlarında geziniyordu. Gözlerini açtığında kendini üstü açık klasik bir arabada buldu. Arabaları çok iyi bilmesine rağmen hangi marka, ne model kestiremiyordu. Bir an olsun inip dışarıdan bakmak istedi. Modeli hakkında hiç bir fikri olmamasına rağmen renginin kırmızı olduğuna neredeyse emindi. Kırmızı bir hızı vardı çünkü. Arabayı kendisi kullanmıyordu. Yanında hiç tanımadığı bir adam vardı ve arabayı o kullanıyordu. Bu adamı daha önce tanımadığına ne kadar eminse, yuvarlanırken duyduğu sesin sahibinin o olduğuna da o kadar emindi. Adam hiç konuşmuyordu. Sadece gülümseyerek arabayı sürüyordu. Çok hızlı sürüyordu. Boynundaki fular bu hıza daha fazla dayanamadı ve rüzgâra kapılıp gitti. Bu fuları ilk kez o an fark etmesine rağmen gidişine çok üzüldü arkasından bakakaldı. Öylece bakarken bir an arabanın yabancının kontrolünden çıktığını hissetti. Araba taklalar atmaya başladı. Yavaş çekimdeydi her şey. Ağır ağır oluyordu. Chevrolet! Evet araba 58 model bir chevroletti. Nasıl biliyordu nerden görmüştü hiçbir fikri yoktu ama bu oydu. Araba taklalarını bitirmiş sağa devrilmişti artık.

O an gözlerini araladı devrilmiş iki tekerlekli bisikletinin serbest kalmış, yerden bağımsız dönen tekerleğiyle göz göze geldi. Dizinin acıdığını hissetti. 10 yaşındaydı. 2 hafta sonra kabuk tutacak yarasına baktı. Kanaması çok içli geldi. Ağlamaya başladı.

O sırada annesinin sesini duydu. Ona sımsıkı sarıldı. Annesinin kokusunun ve sesinin her şeyden daha huzurlu olduğunu fark etti.

“Canım benim sana sürpriz yapmak için habersiz geldim, uyandırmayayım diye de kapıyı anahtarla açıyım dedim ama korkuttum mu?”

3 Ocak 2011 Pazartesi

oyun

Oyun oynuyorum onunla.
O bunun farkında değil.
O bütün bunları düşünemeyecek kadar üşengeç.
Gözlerini bana öyle dikersen hiçbir şey söyleyemem.
Hiçbir şey düşünemem.

Düşünmek istemiyorum.

Bak sana çok güzel bi cümlem var o zaman. Bok ye! Sevdin mi?

**

Arkandan dolaştım. Ve sadece kafanı çevirirsen görebileceğin bir yerdeyim. Yani odama koştum ve kapının arkasına saklandım.
Beni gelip bulman o kadar kolay ki.
Bunu sen de biliyorsun. Ve o yüzden gelmiyorsun zaten. Beni gelip bulmanı istediğim için bacağımdan tutarak yatağın altından çıkaracağını bildiğin için yapmıyorsun bunu.
Ve ben sen beni bulana kadar gelip aramaya karar verene kadar çıkmamaya karar veriyorum.

Annemle yaşamıştık böyle bir şeyi.
Çok küçüktüm.
Anneme kızıp odama kaçmıştım. Ve saklanmıştım dolaba. Annemin beni bulmaması imkan dahilinde bile değildi.
Ama annem beni aramaya gelmemişti. Onun yerine puding yapmıştı. Ve bütün ev puding kokmuştu. Benim için önemli olansa puding yemek değil tencereyi sıyırmak olmuştu her zaman.
Dolabın içinde acı çekmiştim adeta. Sanki puding burnumun ucundaydı. Ve ben sadece koklayabiliyordum.
Koşa koşa mutfağa gitmiştim. Hiç bi şey olmamış gibi tencereye uzanmıştım ve sıyırmıştım.

Koşa koşa sana gelesim ve seninle resim yapasım. Ve 6 yaşına ait güzel bir anı olasım var. Boyama kitabı boyar gibi senle. Biliyorum birbirimizin boyamalarını beğenmeyeceğiz hiç . Sen bana taşırma diyeceksin ve ben senin zevksizliğinle kafayı yiyeceğim. Ben her yeri kırmızıya boyayacağım.

Ha sahi sen hangi rengi seçeceksin?

8 Aralık 2010 Çarşamba

bu bir noluyoruz lan yazısıdır.

bazen bazı olaylar dokunuyor.
gazetede ya da televizyonda gördüğüm. kimi kandırıyorum televizyon izlediğim mi var kulaktan duyduğum bir şeyler. bir afiş. bir kare. bir görüntü. bir ilan. bir an.
kanımı donduruyor.
öyle ki hiç bir şey yapamıyorum.
çünkü hiç bir şey yapamayacak kadar muhalif bir insanım.
ama bütün bunlar beni izaç etmiyor mu ediyor. içimde kıpırdanmıyor mu kıpıdanıyor. ama hiç bir şeyi savunamıyorum. çünkü karşıma biri geçip de bir şey savunmaya başladığında yaptığım ilk şey ona hak vermek yerine onun sözünü ama bi dakka bak bi de şöyle şöyle şöyle bir şeyler daha var diye kesmek oluyor.
bir yere ait olamama şeysinden hep.
giderim aklım kalır hikayeside bununla temelleniyor aslen.

özgürlük kavramı kafamda parandeler atıyor mesela. ütopyalar ve distopyalar kafamda uçuşuyor. mükemmeli sistemi kurup da birine götürdüğümde e insanları nereye koyuyoruz burda cevabını alıyorum. ee ööö üü şöyle aaa ben unutmuşum onu. aman insanda olmayı versin canım falan diyorum. sen nesin o zaman it cevabı(sorusu) ise beni derin kederlere gark ediyor.

ne dertlerim var değil mi ama benim de. omzunuzu uzatsanız en aşşa bi saat ağlarım. aralıksız. 10 dakikada bir de konu değiştiririm. 6 konu banko yani. asgari diyorum bak. mesela kaybettiklerime yanarım saatlerce. bütün bunları düşünürken okulun kapısından çıkmıştım çoktan. çantalarınızı açın söylemleri arasından. kimi kimden nasıl koruduğunu bilemeyen bir baba gibi aslında herşey. babalar hep iyi niyetli midir? bu konuya burda değinmeyeceğim tabiki.
her neyse. güvercinlerin oraya daldığımda insanların fotoğraf çektiklerini gördüm. birinin kadrajına bile girmiş olabilirim. hızlı adımlarım vardı ama neyseki. net çıkmamıştır bence. kırmızı bir silüet. gayet gizemli. adımlarım düşünen insan adımı değildi kesinlikle. acelesi var adımıydı. ama bu sırada aa ben de kırmızı bi palto istiyorum dedi kızın teki. insanlara böyle esin kaynağı olmak istemezdim. başka şeyler uyandırmak isterdim. ama insanların algısı hep başka değil mi? mesela keşke tokamı görseydi. tokamı da çok severdi bence. bir de elimdeki kitaba bakacak kadar vakti olsaydı. aa ben de okudum bunu deseydi. ve ben dur dur sakın söyleme ben okuyayım sonra tartışalım deseydim mesela.

bazen kendimi fazlasıyla iki yüzlü ve riyakar buluyorum. bi insan kendi kendini böyle buluyorsa işi bitmiştir bence. bütün bu küçük burjuvalık oyunundan çıkma zihinsel jimlastiğine rağmen merdivenlerden inip hareket amirliğine gidiyorum mesela.
kelebekli bir broş geldi mi?
ne boş bir ümit değil mi?
gelse de adam alır onu kızına karısına manitasına verir yani. ne bekletsin değil mi?
hem zaten hangi takıntılı, obsesif, manyak (anlatım bozukluklarının bini bir paraydı dayanamadım aldım) bir broşun peşinde koşarki. peşinden koşmak demişken.. bu ara o kadar çok koşuyorum ki yoruluyorum. ve bu boş bir koşu aslında.
yok diyor adam tabiki de.
yok.
ya ne olacağdı?
var diyip sonra kötü adam kahkahası atıp inandı mal demiş gibi hissettim ama ben. bi an için. bi an için inandı mal çünkü..
bi an için her şey inanılmaya müsait.

başka şeylerden bahsedelim ama.
mesela ben neden hep tramvayı kaçırıyorum?
neden hep ben geldiğimde gidiyor oluyor?
o tramvayla neleri kaçırdığımı düşünecek kadar melankolikleşelim bi akşam bana gelmez miydiniz? gelirken karşı bakkaldan da bir şişe şarap alır mısınız? uzuun uzadıya tartışır hatta belki tesadüfün böylesi filmini izleriz sizinle. bir de onu tartışırız. ne dersiniz hoş olmaz mı?

tam kaçırma değil aslında bu. asıl kaçırma akbili basıp tam koşacakken dıııt sesini duymak ve o kapıların tıslayarak kapanma anını izleyebilmek. tramvay içindekiler öyle acıyarak bakıyor ki. en çok o bakış beni yıpratıyor.
bir de tramvay kullananlar bilir. kapıların üstünde sarı bir buton var. kapı kapanmışsada gidip ona basıp açabiliyorsunuz ve binebiliyorsunuz aslında tren hareket etmedikçe.
ama ben o butona basma zamanını bir türlü bilemiyorum.
ben basınca hiç açılmıyor. ben bastığımda çoktan kapı kapanma sinyali çalmış oluyor.
bilirsiniz o anonsu:

"Sayın yolcularımız kapı kapanma sinyalini duyduktan sonra lütfen trenlere binmeye çalışmayınız, tren kapılarına müdahale etmeyiniz, müdahale eden yolcularımızı lütfen uyarınız”

ankaradada aynı böyle.ben hep kapı kapanma sinyalini duyduktan sonra yetiştim hep. o kadar sonraydı ki yetişmem sinyali bile ben duymadım aslında. o yüzden o kadar aptal bi duruma düştüm. duysam ben de yapmazdım. zorlamazdım. zira bilirim. bazı şeyler olmayınca olmuyor değil mi?

konu nerden nerelere geldi değil mi?
daha fazla uzatasım var aslında. son bir kaç gün içinde yaşadığım çemkirme diyaloglarından dem vurup derin analizler yapasım. kendi kendimin ağzına bir kaç posta sıçasım var ama yapmayacağım. malum.
son üç gün. cumartesi vize.
ve o değil de benim notlar nerde cümleleri yine dilimde.

13 Ekim 2010 Çarşamba

topuk tıkıtrısı konseri

“evim demiştim adamın tekine. Evimsin sen benim. Ondan sonra oldu zaten her şey.
Birini sevmek aşık olmak başka birine evimsin demek bambaşkadır. Kendinden apayrı birine evim demek ise kimi zaman fazlasıyla abestir.
Karşısına oturur sigara yakardım. Sigara içmemden nefret ederdi. İğrenerek bakardı bana. Sonra işine döndürürdü gözlerini. İncelerdim onu öyle saatlerce. Bakardım. Nesini seviyorum bu adamın? O benim neyimi seviyor. Hiçbir şey konuşamıyoruz çoğu zaman. Benim ilgilendiğim şeyleri boş bulurdu. Ben de onun ilgilendiği şeylerden hiç anlamazdım. Kitap okumayı sevmezdi. Halbuki ben hep uzun gazete okumalı Pazar kahvaltıları ve ardından saatlerce kitap okuyabileceğim bir adam hayal etmiştim. Yeşil panjurlu kırmızı evle birlikte.. Film zevklerimiz apayrıydı. Yine de oturur izlerdik bir şeyler. Yarıda ya ben dayanamaz kapatırdım ya o. O bana bakmazken saatlerce sövebilirim aslında. Ama sonra gözlerini gözlerime dikip efendim derse. Susar kalırım. Bazen günlerce çıkmazdık evden. Yemek yer televizyon izlerdik. O bir şeyler yapardı ben kitap okurdum. Gelir kitabımı alır atar saçmalık der beni kucaklayıp dışarı çıkarırdı. Arabaya biner saatlerce giderdik. Sadece beraber gitmek için. Bensiz sakın gitme derdi tek konuşmamız bu olurdu belki.
Yine böyle benim sigara yaktığım bir gündü. Gözlerini devirip bulmacaya başladı. Sürekli bana soruyordu. Ben çözüyordum o yazıyordu sanki. Sonra bi süre sustu. Ben yine onu inceledim. İçimden 5 kere küfrettim. 4 kere ayrıldım. Hepsi içimden oldu. Sonra gittim kucağına oturdum. Bulmacayı bıraktı. Göğsüne yaslandım. Kucağında küçücük kalırdım. Sarıldı bana. İlk o zaman dedim ona. Evimsin benim dedim. Sende yaşıyorum ben. Sende uyuyup sen de yemek yiyorum. Güldü. Böyle romantik cümleleri sevmezdi. Öptü beni. Anlamamıştı. Ne demek istediğim hakkında ufacık bi fikri yoktu. Bi insanın evi olmak ne demekti nasıl bir sorumluluk gerektirirdi bi haberdi. Evi olmadığı için değildi bu cahilliği. Kocaman bir evleri ve her daim imrendiğim bi aile yaşamları vardı. Düzenli, bağlı. Aslında sanrım bu yüzden ne dediğimi anlamamıştı. Ev onun için normal bir şeydi. Ev hayatında sorun nedir bilmezdi. Bazen bir şeylerin yokluğunu bilmeyen insana varlığını anlatamazsın. O da öyleydi. Hiç evsiz kalmamıştı. Her bayram kurulan sofraları hiç boş kalmamıştı. Amacım felsefi konuşmalar yapmak değil aslında. Lise kitabından fırlamış her şey aslında zıddıyla var, Varlığı tanımlayan yokluktur gibi cümleler belki fazla klişe ama duruma tanı koymada bire bir. Bir insanın evinde sorun yoksa evinin değerini bilemez. Onda ev kavramı oluşmaz. İnsan çoğu şeyi hayal ederek, özleyerek tanımlar aslında. Arayarak. O hiç aramamıştı böyle şeyleri. Bu yüzden suratıma anlamsız bakması yadırganamazdı aslında. O gün öylece kucağında uyumuştum. Sonra beni kaldırıp yatağa yatırmış.
Birkaç kere daha yinelendi bu. Bu cümlenin bu benzetmenin benim için önemini anlasın istedim ama anlamadı hiç. Canım deyip öptü. Saçlarımla oynadı. içi boş bir sevgi gösterisiydi.
Bütün bunlardan bi zaman sonra da çekip gitti. Ama evimdin dedim. Umursamadı. Gitme evsiz kalırım dedim. Onun için hiçbir şey ifade etmedi. Uykusunun en güzel yerinde üstünden yorgan çekilmiş fukara gibi açıkta kaldığımı hissettim. Aslında sadece yorgansız da değil. Evsiz kalmıştım! O gitmişti ve benim evim yıkılmıştı. Sokakta kalmak. Aylak aylak dolaşmak. Ondan başka ondan sonra hiçbir ev beğenmemek. Ağlamak. Yüzünün göz yaşlarından çirkinleşmesi. Kapatmak için makyaj yapmak. Artık hiç bi evde duramamak.. Böyle evsiz kalan kadın bir süre sokaklarda dolaşır. Acısını saklamak için yaptığı makyajı dile düşer üstüne bir adet etiket yapışır. Sonra da sokak kadını olur…”

Konuşmaya başladığından beri ilk defa gözlerini diktiği yerden çevirdi, çorabını dizine çekti. Bu hareketi o kadar kanıksamış yaptı ki sanki hikayenin hep burasında çorabını çekiyor gibi bi hali vardı. Adam koltuğa mıhlanmış gibi hissetti kendini. Sanki bu kadına bütün bunları yapan oymuş gibi bir savunmaya gerek duydu. Sonra silkelendi.
“neden anlattın bana bunları?” dedi.
Bu sırada kadın öbür çorabını da kaçırmamaya özen göstererek çekti. Ayakkabısını geçirdi ayağına. Ayağa kalkıp bileğini oynatarak siyah topuklu parlak rugan ayakkabısına ayağını yerleştirdi.
“sorarlar da genelde” dedi. “bu sefer sormadan anlatayım dedim.”
Adam bir sigara yaktı. Gülerek.
“hepinizin var mı böyle hikayeleri” dedi. Bu cümlenin içindeki aşağılama herkes tarafından fark edilecek gibiydi. Bir şey demedi kadın.
“böyle hikayeler anlatıp mesleğinize ki bak meslek dedim saygı duyuyorum kılıf uydurunca içiniz mi rahatlıyor?” kadın cevap vermedi. Cevap veremeyeceğinden değil. Sadece hikayenin doğruluğundan o bile emin olmadığı için sustu belki de. Belki de işin en eğlenceli kısmı her gece başka bir hikaye uydurmaktı. Aynanın karşına geçti. Kırmızı rujunu sürdü.
“kızmadın inşallah.” Dedi. Kadın aynaya öpücük atarak rujunu yaydı. Adama yoruma açık bir bakış attı. Tam olarak nasıl bir anlam çıkması gerektiğine kendi bile karar veremeyerek. Bir süre sessizlik oldu. Adam yarı çıplaktı. Bacak bacak üstüne atmış koltukta sigarasını içiyordu.
“başka müşterin var mı bu akşam” dedi. “yoksa kal.” Kadın yine cevap vermedi. Rimelini sürdü. Adam pür dikkat kadını izliyordu.
“peki” dedi adam. “hikayene dönelim. Güzel kadınsın. Hatta çok güzelsin.kültürlüsün de heralde mesleğinden beklenmeyecek bir şekil de. (burada güldü.) başka biri gelip senin evin olmayı teklif etmedi mi? O evin kadını yapacak adam çıkmadı mı bi daha hiç?”

Kadın son kez aynaya bakıp saçlarını kabarttı. Çantasını aldı. Kapıya doğru yürüdü.
“insanın bir kere evi yıkıldı mı bir daha otel odasında bile kalamıyor.”
Adama son sözü bırakmadan kapıyı açıp çıktı. Adam sigarasından bir nefes alıp başını geri attı. Kadının koridorda yankılanan topuklarının tıkırtısını konser dinliyormuş gibi dinledi. Konseri bölen telefonu oldu. Açtı.
“geliyorum Aysel.”
Kapattı.
Aysel karısının adıydı.

24 Ağustos 2010 Salı

ben?

kırmızı olmazsa olmazdı.bi de gece mavisi. Şerbetli tatlı sevmem. Baklavaya ölüp bitmem. Ama fıstıklı baklava dersen akan sular bir müddet durur. Çikolatanın envai çeşidine tav olmakla beraber çikolataya portakal sokan zihniyet her boş vaktim de söverim. Bunun yanı sıra mentollü naneli çikolataya da çok sıcak bakmam. Mentolü mallbora kullansın safi. Ha bi de salem. Çikolataya fıstık katmayı akıl eden ilk insanın ise ruhu her daim şad olsun bence. Ne bambaşka bir aşktır o öyle. Bitterine ayrı sütlüsüne ayrı yakışır kalbim arada sıkışır. Boş konuşan insan sevmem. İnsan yaftalarım. Beyinsiz la bu der geçerim. Herkesi kendi tarzında diyip sevebilirim aslında ama uzaktan. Hiç bişiyden çok anlamam. Her şeyden az az çakarım. Hiç bi konuda uzmanlığım yoktur. Bazı şeyleri çok severim ama ayrıntı bilmem. Klasik araba gönlümün şahıdır. Ama motoru senesi zartı zurtu bilmem ilgilenmem de. İçimdeki tarantino aşkı bambaşkadır ama kendisinin kaç yaşında olduğunu hangi filmi nezman çektiğini bile bilmem. Sadece izler severim. Filmleri izlerim. Anlatırım. değişikliklere kapalıyımdır. ama arada her şeyi satıp giderim. aklım kalır.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...