"hadi efendim iş cetvelle aritmetiğe dayanınca iki kere ikinin dört etmesinden başka çıkar yol olmazsa iradenin ne hükmü kalır? iradem karışmasa da iki kere iki dört ediyor. irade bu mu demek?
*
elbette şaka yapıyorum sayın okuyucularım...."
bu yeraltından notların özetidir.
"işi gücü bırak yeraltına git dostoyevski mezarından çıkmış valla koş"
bu da muratın yeraltını özetlemesidir.
geçen haftasonu gittim. gördüm, izledim. ama mezardan çıkmış dostoyevski göremedim.
öncelikle aşırı büyük bir beklentim olduğunu belirtmek isterim. budalayı okuduğum ve rüyamda mütemadiyen dostoyevski gördüğüm günlerde almıştım ben bu filmin hazırlık haberlerini. vavienden sonra engin günaydın'a ısınmış biri olarak oyuncu ve yer seçimine bayılmıştım. ama çeşitli nedenlerle festivalde gitmemiş sonraya saklamıştım.
şimdi film serbest uyarlama şeklinde geçiyor. ama hem serbest uyarlama denmeyecek kadar bağımlı bir o kadar da havada. kitapta en çok sevdiğim bölümlerden biri olan omuz atma planlarının yapıldığı bölüm sanırım sırrı süreyya önderin oynadığı bölümlermiş. ben en çok o kısımlara heves etmiştim açıkcası. deli gibi ayarlamalar yapan. milimetrik hesaplar yapan. krokiler çizen, kafayı yemiş saplantılı ve panik bir muharrem görmek istemiştim. biz öyle bir muharrem görseydik. o zaman muharremin neden kendini kokladığını neden patatese bağlandığını, neden gündelikçiyle cinayet planları yaptığını, neden arkadaşlarına gününü göstermek için o yemeğe gittiğini ve dahası neden o fahişeye atarlandığını çok daha iyi anlardık. ama o sahneler bir takım sebeplerden ötürü komple çıkarılmış. onlarda muhtemelen benim hayalimdeki gibi olmayacaktı ama yine de görmek isterdim. hiç değilse muharremi bir çok konuda anlamamız çok daha kolaylaşırdı.
filmde en çok sevdiğim sahne yemek sahnesiydi tabiki, kitaptan bire bir denebilecek ölçüde alınmıştı. hele düşünsel ve gerçek arasındaki geçiş mükemmeldi. tekrara düşmemek adına şarap şişesini fırlatıp geri dönüş yapmamak için(ki kitapta tekrarlanıyor) muharremin şişeyle küçük el oyunu filmin tartışmasız en güzel yeriydi.
görsel açıdan doyurucu olan sahne fahişeyle gölgelerinin olduğu sahneydi. o kadın ne mükemmel bir kadındır ayrıca. o saçlarını tarayışı, pazarlayan erkek arkadaşını bekleyişi, çaresizliği... güzeldi. ama ben fahişeli sahneyi kitaptaki gibi beklerdim. orda muharrem kitaptaki gibi 4 5 sayfalık bütün gecenin nefretini kussun isterdim. o madrid otelde bütün geçmişini aklasın isterdim. o hırlama bütün bunlar için fazla masumdu denebilir. mesela ben muharremden kitaptaki gibi, seksi, yaptıktan sonra küçümsemesini beklerdim. bu onun ne kadar çelişkili olduğunu bize daha iyi anlatırdı.
"iki kere iki dört gene de çekilmez bir şey. iki kere ikinin dört etmesi bana sorarsanız küstahlıktır. iki kere ikinin dört etmesi ellerini böğrüne dayayarak yolumuzu kesen sağa sola tükürük atan bir külhan beyinin ta kendisidir. iki kere ikinin mükemmelliğine inanırım, ama en çok övülmesi gereken bir şey varsa o da iki kere ikinin beş etmesidir."
biz dostoyevskiyle bu iki kere iki mevzusuna çok takılmıştık bir ara. zeki bize eşlik etmedi. zeki daha kafkaesk düşündü. "değişim" dedi. bir insanın böceğe dönüşü değil, insanların, en yakınlarının böcek olan samsaya karşı değişimi dedi. tamam hani güzel de dedi. gündelikçi kadın mükemmeldi. sağda solda yazılar görüyorum, öyle devlet memuru bir adamın hizmetçisi olması pek bi rus işi olmuş. o olması gerekiyordu ve olabileceğinin en iyi şeklinde olmuş bence. baştaki çaresiz diyalog ve sondaki aniden gerilen hava. o anidenlik ve arkasından gelen cinnet! düşündüğüm her şey düşündüğüm sırayla mükemmel bir sıralamayla kırıldı. ve tam beklediğim anda liza geldi. liza demişken. muharrem lizayı yeterince beklemedi. ve numarasını verdiğine pişman olmadı. (liza dediğim fahişemiz bu arada.) bunlar serbest uyarlamada mazur görülcek kısımlardır elbette ama bir yemek sahnesini çat diye koyuyorsan benim böyle bir beklentim olması normal bence.
yine de zeki demirkubuzun ellerine sağlık derken, budala'yı çekceği zaman bi görüşme yapmak isterim kendisiyle.
not: o iç ses hiç olmamış. iç ses olmasaymış demiyorum ama o sesin tonu ne engin günaydın, ne dostoyevski ne zeki demirkubuz, ne de muharrem, kimseye ait olmayan havadan bir iç sesti. vallahi ben içselleştiremedim. özellikle en güzel dertler o iç sesle anlatılmıştı beni direk filmden kopartan noktalar onlar oldu.
not:2 göz açma sahneleri uzun süre unutamayacağım nitelikte etkileyici sahnelerdi.
zeki demirkubuz etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
zeki demirkubuz etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
2 Mayıs 2012 Çarşamba
20 Şubat 2011 Pazar
Kars Günlükleri-3
İnsan beyni fazla eksi derecede çalışmıyor sanırım. Çevrem bir sürü manyaklık sınırını zorlayan insan dolu.
“abi bi 7. Parkur varmış. Çok dikmiş ordan ters ters kayalım. Puhahhaha eğlence olur” mantalitesinde çılgın gençlik. ve daha da sinir bozucusu çılgın yaşlılar. 80nine kırık merdiven dayamış amcalarımız kar gözlüklerini takıp bu eşsiz çılgın sporu icra etmekte.
Ben ise bir iki kayıp “ay oy çok yoruldum ben” cümleleriyle zirvedeki dağ evine kurulup” bana sıcak bir şeyler getirin” diyip kitabı açtım. Sahlebi masaya bırakırken kulağıma çalınan “afiyet olsun ‘küçük hanım’” bi tuhaf yaptı beni. Burada bana herkes ‘küçük hanım’ diyor. Siz benim kaç yaşımda olduğumu biliyor musunuz diyesim var. geçen de sigara alırlarken kimlik sordular. Vallahi gençleşiyor muyum ne? Gerçi ipek çıkarıp çat diye ehliyeti gösterince pek karizmatik oldu. Neyse nerde kalmıştık? Kars. Ki hala kalıyoruz.
Kar botu dünyanın en iğrenç şeyi. Bu da böyle biline. Ben gelemiyorum öyle bağlayıcı ağır şeylere. Ben bileğime bileklik bile takamıyorum ayol. Daralıyorum. Afakanlar basıyor beni. Siz tutmuş bana neler neler yapıyorsunuz.
Tamam. Kar güzel şey. Doğa güzel şey. Temiz hava hoş şey. (sigarasızlık başa bela) sahlep eşsiz lezzet. Sıcak şarap soba kestane bunlar mükemmel mükemmel. Ama soğuk bana göre değil. Gerçi soba yanında mayışan kedi olmak harika bir şey.
Telesiyej de eğlenceli epey. Hele uğurla Nişantaşı-taksim arasındaki teleferiği keşfettiğimizdeki sevinci düşüncek olursak evet teesiyej harika bir şey. bir film tadında her şey. ama sürekli her yerde açık bir televizyon olmasından mıdır nedendir bilemedim bu bir zeki demirkubuz filmi be anacım. Sanki her yerde bir imge var. bir şey var. mesela arka masadaki adama dikkat etmem gerek o aslında aynı zamanda oteldeki resepsiyonist falan. Böyle gerginlikler yaşıyorum.
Derken bir çocuğun masum sümüklü yüzü alıyor beni bu telaştan. Yanında ilk bakışta abisi olduğunu düşündüğüm ondan taş çatlasa 3 yaş büyük çocuk onu sakinleştirmeye çalışıyor. Dayanamıyorum. Noldu sana diyorum. Ağlamayı biraz azaltarak cevap vermiyor. Onun yerine abisi olduğunu düşündüğüm çocuk cevaplıyor beni. “babası gitmiş onu bulamıyormuş” diyor. Ben üşüdüğünü düşünüyorum gel sobanın yanına gidelim diyorum. Başını öne eğip utangaç utangaç bakıyor yüzüme. Gel o zaman fotoğrafını çekelim diyorum. Hemen siliyor sümüklerini. Gülmüyor ama çakmak çakmak bakıyor. Bazen kaçırıyor gözlerini. Ama ağlamıyor artık.
Bu sırada bir sıcak çikolata içiyorum. Sonra gözüme bailey’s ilişiyorç bailey’s dünyanın en hoş içkisi olabilir. İçki demişken volkan gelmiş. Viski getirmiş midir acaba? Kedi canını onun demek istiyorum.
Konuyu dağıtıyorum. Zeki’ye bu bol durmalı, bol manzaralı çoluklu çocuklu filmde bana yer verdiği için selam eder, yapımda ve yayında emeği geçenlerin gözlerinden öperim.
“abi bi 7. Parkur varmış. Çok dikmiş ordan ters ters kayalım. Puhahhaha eğlence olur” mantalitesinde çılgın gençlik. ve daha da sinir bozucusu çılgın yaşlılar. 80nine kırık merdiven dayamış amcalarımız kar gözlüklerini takıp bu eşsiz çılgın sporu icra etmekte.
Ben ise bir iki kayıp “ay oy çok yoruldum ben” cümleleriyle zirvedeki dağ evine kurulup” bana sıcak bir şeyler getirin” diyip kitabı açtım. Sahlebi masaya bırakırken kulağıma çalınan “afiyet olsun ‘küçük hanım’” bi tuhaf yaptı beni. Burada bana herkes ‘küçük hanım’ diyor. Siz benim kaç yaşımda olduğumu biliyor musunuz diyesim var. geçen de sigara alırlarken kimlik sordular. Vallahi gençleşiyor muyum ne? Gerçi ipek çıkarıp çat diye ehliyeti gösterince pek karizmatik oldu. Neyse nerde kalmıştık? Kars. Ki hala kalıyoruz.
Kar botu dünyanın en iğrenç şeyi. Bu da böyle biline. Ben gelemiyorum öyle bağlayıcı ağır şeylere. Ben bileğime bileklik bile takamıyorum ayol. Daralıyorum. Afakanlar basıyor beni. Siz tutmuş bana neler neler yapıyorsunuz.
Tamam. Kar güzel şey. Doğa güzel şey. Temiz hava hoş şey. (sigarasızlık başa bela) sahlep eşsiz lezzet. Sıcak şarap soba kestane bunlar mükemmel mükemmel. Ama soğuk bana göre değil. Gerçi soba yanında mayışan kedi olmak harika bir şey.
Telesiyej de eğlenceli epey. Hele uğurla Nişantaşı-taksim arasındaki teleferiği keşfettiğimizdeki sevinci düşüncek olursak evet teesiyej harika bir şey. bir film tadında her şey. ama sürekli her yerde açık bir televizyon olmasından mıdır nedendir bilemedim bu bir zeki demirkubuz filmi be anacım. Sanki her yerde bir imge var. bir şey var. mesela arka masadaki adama dikkat etmem gerek o aslında aynı zamanda oteldeki resepsiyonist falan. Böyle gerginlikler yaşıyorum.
Derken bir çocuğun masum sümüklü yüzü alıyor beni bu telaştan. Yanında ilk bakışta abisi olduğunu düşündüğüm ondan taş çatlasa 3 yaş büyük çocuk onu sakinleştirmeye çalışıyor. Dayanamıyorum. Noldu sana diyorum. Ağlamayı biraz azaltarak cevap vermiyor. Onun yerine abisi olduğunu düşündüğüm çocuk cevaplıyor beni. “babası gitmiş onu bulamıyormuş” diyor. Ben üşüdüğünü düşünüyorum gel sobanın yanına gidelim diyorum. Başını öne eğip utangaç utangaç bakıyor yüzüme. Gel o zaman fotoğrafını çekelim diyorum. Hemen siliyor sümüklerini. Gülmüyor ama çakmak çakmak bakıyor. Bazen kaçırıyor gözlerini. Ama ağlamıyor artık.
Bu sırada bir sıcak çikolata içiyorum. Sonra gözüme bailey’s ilişiyorç bailey’s dünyanın en hoş içkisi olabilir. İçki demişken volkan gelmiş. Viski getirmiş midir acaba? Kedi canını onun demek istiyorum.
Konuyu dağıtıyorum. Zeki’ye bu bol durmalı, bol manzaralı çoluklu çocuklu filmde bana yer verdiği için selam eder, yapımda ve yayında emeği geçenlerin gözlerinden öperim.
Etiketler:
bailey's,
çocuk,
fotoğraf,
kar,
kars,
sahlep,
sıcak çikolata,
sıcak şarap,
zeki demirkubuz
10 Şubat 2011 Perşembe
tiyatro.
oyuncu olmazsam ölürüm.
her akşam saat 8 çıkıp aynı oyunu oynamalıyım.
her gece birini öldürmeliyim, ya da biri beni öldürmeli.
her gece başkası olmalıyım bambaşka yerlerde.
eğer bunu yapamadan ölürsem kendimi öldürürüm gibi tuhaf cümleler kuruyorum.
oyun izlerken sahneye fırlayıp "öyle olmaz bennucum böyle yapıcaksın çalparanı iyi kullan uçar gibi oyna" falan demek geliyor içimden.
kafayı yiyorum bu ara. sinirden sigarayı ısırıyorum.
ben sahnede olmak istiyorum. tahtalarını yoklamak istiyorum.
intiharın genel provasına gittim bugün.
hoş oyun. serhat kılıç ne bi mükemmel oyuncu öyle. oyunda ara ara tempo düşüyor ama yine de serhat kılıç ne bi mükemmel diyor insan. parmak ısırıyor.
oyun hakkında ballandırma yapmamamın sebebi sanırım sonu. başı muazzamdı. zaten köprüden atlama fantezisi olan biri için konu ve başlangıç gayet ilgi çekici idi. sonu dedim de bu arada yok en sonu değil sondan biraz öncesi. şu koltuk değnekli kısım. ben öyle "bakın güldük eğlendik ama aslında biz bu oyunda size unları demeye çalıştık. hepimiz karşınızda duruyoruz. adam olun açın gözünüzü tehlikenin farkında mısınız" sonlu oyunlara pek sıcak bakmıyorum kişilik olarak. ama en sonu pek bi hoştu. bütün salon hoş bir çığlık attık ki ben oyuncu olacam naraları içimde o çığlıkla daha bi koşuşturdu. ne bi mükemmel bir şeydir. kaç bin kişiye çığlık attırıyorsun.
sen bi sonraki adımını bilioyrsun onlar bilmiyor.
her gece aynı tepki.
sen her gece yapıyorsun bunu, ve hiç tükenmeden.
mükemmel bir sihir bu!
bu arada çıkışta insanlar arasında duyduğum
-bence fikret çok iyi değildi. kaptıramadı rolüne. vasattı vasat.
-ayol fikret olmasa gelcektin ama sanki.
-oyun bunlar ayol.
tadındaki dialog bütün sinirlerimi tepeme çıkartmadı diyemem. fikret kim lan. fikret kim? otur sen yaprak dökümünü izle osmana ağla diye sarsmak geldi içimden. zor tuttum kendimi adımlarımı koşturup yoluma baktım.
hı birde zeki demirkubuz çokhoş adam. az evvel masumiyeti izledim. burdan marlise saygılarımı ve teşekkürlerimi yollar, yakın bir zaman da film hakkında daha çok konuşacağımı bildiririm.
ayrıca zekiciğim, gün olur da budalayı çekecek olursan.
öhöm.
görüşelim.
her akşam saat 8 çıkıp aynı oyunu oynamalıyım.
her gece birini öldürmeliyim, ya da biri beni öldürmeli.
her gece başkası olmalıyım bambaşka yerlerde.
eğer bunu yapamadan ölürsem kendimi öldürürüm gibi tuhaf cümleler kuruyorum.
oyun izlerken sahneye fırlayıp "öyle olmaz bennucum böyle yapıcaksın çalparanı iyi kullan uçar gibi oyna" falan demek geliyor içimden.
kafayı yiyorum bu ara. sinirden sigarayı ısırıyorum.
ben sahnede olmak istiyorum. tahtalarını yoklamak istiyorum.
intiharın genel provasına gittim bugün.
hoş oyun. serhat kılıç ne bi mükemmel oyuncu öyle. oyunda ara ara tempo düşüyor ama yine de serhat kılıç ne bi mükemmel diyor insan. parmak ısırıyor.
oyun hakkında ballandırma yapmamamın sebebi sanırım sonu. başı muazzamdı. zaten köprüden atlama fantezisi olan biri için konu ve başlangıç gayet ilgi çekici idi. sonu dedim de bu arada yok en sonu değil sondan biraz öncesi. şu koltuk değnekli kısım. ben öyle "bakın güldük eğlendik ama aslında biz bu oyunda size unları demeye çalıştık. hepimiz karşınızda duruyoruz. adam olun açın gözünüzü tehlikenin farkında mısınız" sonlu oyunlara pek sıcak bakmıyorum kişilik olarak. ama en sonu pek bi hoştu. bütün salon hoş bir çığlık attık ki ben oyuncu olacam naraları içimde o çığlıkla daha bi koşuşturdu. ne bi mükemmel bir şeydir. kaç bin kişiye çığlık attırıyorsun.
sen bi sonraki adımını bilioyrsun onlar bilmiyor.
her gece aynı tepki.
sen her gece yapıyorsun bunu, ve hiç tükenmeden.
mükemmel bir sihir bu!
bu arada çıkışta insanlar arasında duyduğum
-bence fikret çok iyi değildi. kaptıramadı rolüne. vasattı vasat.
-ayol fikret olmasa gelcektin ama sanki.
-oyun bunlar ayol.
tadındaki dialog bütün sinirlerimi tepeme çıkartmadı diyemem. fikret kim lan. fikret kim? otur sen yaprak dökümünü izle osmana ağla diye sarsmak geldi içimden. zor tuttum kendimi adımlarımı koşturup yoluma baktım.
hı birde zeki demirkubuz çokhoş adam. az evvel masumiyeti izledim. burdan marlise saygılarımı ve teşekkürlerimi yollar, yakın bir zaman da film hakkında daha çok konuşacağımı bildiririm.
ayrıca zekiciğim, gün olur da budalayı çekecek olursan.
öhöm.
görüşelim.
Etiketler:
intiharın genel provası,
marlis,
masumiyet,
sahne,
tiyatro,
zeki demirkubuz
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
