deniz etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
deniz etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

2 Mayıs 2011 Pazartesi

ayrılık şarkısı.

çok yanlış bir yönde yürüyormuşluk hissi.
olur mu sana da hiç?
incecik bir yoldayım. geri dönmek için manevra yapacak alan yok.
ip üstünde yürüyorum.
o kadar yanlış ki, düşsem daha iyi.
düşmüyorum da.
yürüyorum.
bilerek. kanayarak yürüyorum.
tanımadan. aldırmadan. hissetmeden..


çok yanlış demişim ya hani. az yanlış da var mı sahi?
çok aşık gibi. az aşık da var mı?
şehvet ve şefkat neden bu kadar benzer yazılıştalar?
belki hepsi olsa olsa bir yazım yanlışıdır?
sadece bir yazım yanlışıysa o zaman az yanlıştır.
işlem hatalarından az puan kıralım.
gidiş yolu önemli olsun.
gidiş yolu da yanlış.
hepten yanlış bu hikaye.
neyseki ben kendim değilim bu hikayede. oyuncuyum ben. ve en sevdiğim, rol yapmak..

**


belki de bataklık?

**

(kokusu çok tanıdık)
-iyi bir şey söyle.
-çok tatlı kokuyorsun..

**

-bir daha ne zaman gelirsin?
-bilmiyorum.
-gelirsin ama değil mi?
-bilmiyorum. unutmazsam gelirim.

**

düşlüyorum bu kenti
son bir aşk gibi.

23 Nisan 2011 Cumartesi

erken baskı ya da çıkma ekmek var mı?

hazır işsizken anlatıvereyim.
sanırım küstum ve kusmaca yazı dizisi yüzünden olacak ki geçen gece rüyamda kusuyordum. bu ara büyük bir kusma isteği var içimde ancak sadece rüyalarda başarılı oluyorum. az uyuyorum. bu sebeple hiçe yakın rüya görüyorum. gördüm mü adeta toprak içinde değerli taş bulmuşcasına titreyen ellerimle temizleyip parlatma çabasına giriyorum.

rüyamda motordayım. o motor değil canım. mesela beşiktaş üsküdar motoru. küçük olanlardan. sallanıyor ve ben demirlerden sarkarak kusuyorum.
sonra arkamı döndüğüm anda kendimi bir servisde buluyorum. doblo hatta vaviendekinin büyüğü. ama kapı aynı o prensip. tekrar midem bulanıyor, yüzümü kapıya dönüyorum kapıyı görüyorum ama eğildiğim anda tekrar motor oluyor. denize kusuyorum.
ayıp ayıp.
bu arada ayakkabılarımı bi yerde unutmuşum. servis şöforüne bunu anlatmaya çalışıyorum. geç kalıcaz kesin biri çalıcak diyorum.


not:
rüyalar anlatılmamalı. kimse anlattıklarını senin gibi göremez. senin action rüyaların aslında her zaman başkası için sıkıcıdır. rüya dinlemek sıkıcıdır. senin bilinç altın ise beni asla ilgilendirmez.
ilgi çeksin istiyorsan geçen rüyamda seni gördüm diyerek başla.


önemli: insanlar neden kendisiyle aynı yazarları okuyan, aynı filmleri izlemiş birini görünce sevinir bilir misin küçüğüm? aynı yerden baktığını düşünürsün çünkü. peki aynı yerden bakmak neden önemlidir?
insanoğlu ne kadar sevse de, kendini anlatmaya üşenir aslında. o yüzden anlayan, zaten bilen birini ister karşında ama ona yine de anlatır. zira bilene anlatmak daha kolaydır sanki.

şimdi sevgili oğuz atay sevenler toplanın bakalım çevreme, size sevgili bilge kısmından başlayarak tehlikeli oyunları sahneleyeceğim.

"sevgili bilge,
Bana bir mektup yazmış olsaydın, ben de sana cevap vermiş olsaydım. Ya da son buluşmam...."

9 Ocak 2011 Pazar

Karışık Rüzgârlar Karnavalı

Kaç zamandır böyleydi. Ne zaman kitabını alıp koltuğuna büzüşse uykusu geliyordu. Keyif çatmanın tam vaktiyken, kapanan gözleri oyunbozancılık yapıyordu ve ne zaman onlara mağlup olmayı kabul edip, yatağına uzansa uykusu kaçıveriyordu. Yatakta dönüp durmaya sinir olurdu. Öyle durdukça uykusunun daha da açılacağına inanırdı. Bu yüzden bu geceye kadar çoğu kez yatakta beklemektense kalkıp kitabına dönmeyi tercih etmişti. İlk sayfadan sonra gerçi yine aynı şeyler tekrarlanıyordu. Ta ki o koltukta uyuyakalıncaya kadar böyle devam eder olmuştu. Ne ara düşüyordu uykusu? Koltukla yatağı arası pek öyle uzun bir mesafede değildi hani.

Sıkılmıştı bu kovalamacadan. Yorulmuştu onun peşinde koşmaktan. Bu gece gücü yoktu hem onu evin bir taraflarında arayacak. Be sefer yatağında beklemeye karar verdi. Can sıkıcıydı aslında. Sanki hayatında uyumayı ilk defa deneyecekti. Gözlerini kapalı mı tutsa yoksa sabit bir noktaya mı dikse bilemiyordu. Hangi türlü daha kolaydı? İnsan nasıl bir aralıkta uyku denen dünyaya düşerdi ki? Uyumak üzereyken ile uyku hali arasındaki köprü nasıl bir şeydi? Bunları hayatında ilk defa düşünüyordu. Bu zamana kadar hiç böyle sıkıntılar çekmezdi. Genelde yastıkla arasında bir karış varken uyku âlemine düşünlerdendi. Ama bu ara…

Gözü her geçen an karanlığa daha da alışıyordu ve artık oda ona neredeyse aydınlık gibi gözüküyordu. Işığı açıp kapatsa belki kendini yanıltabilir –şaşırtabilir-, ve gözleri tekrardan karanlıkta uyumayı seçebilirdi. Tam bunu düşünüp ışığı açmaya kalkacakken buna gücü olmadığını fark etti. Kalkıp gözlerine oyun oynayacak hali yoktu ama uyuyamıyordu işte. Belki uyumak için bile bir enerji gerekti ve o bunu bile çoktan tüketmişti.

İçeriden bir tıkırtı geldi. Kalbinin atışı hızlandı. Biri mi vardı? Yoksa hırsız mı? Kalkıp kontrol etmeliydi ama yapamazdı. Hem gücü yoktu hem de korkuyordu. Hırsızsa çalabileceği pek bir şey yoktu zaten evinde. Ona zarar vermedikçe ne isterse alabilirdi. Hem gecenin bu saatinde tıkırtının sahibi gerçekten bir hırsızsa onunla göz göze gelmeyi pek istemiyordu. Yok, eğer bu minik tıkırtının sahibi kendi gibi küçük bir fareyse onunla tanışmaya hiç mi hiç niyeti yoktu. Ne hali varsa görebilirdi. Tam bunları düşünürken bir anda rüzgar sesi duydu. Evet evet önce sesini duydu. Sonra yüzünde hissetti. Dudaklarını kuruttu. Dilini gezdirdi ve o an pişman oldu. Rüzgarlı havalarda dudaklarını yalaması çatlamalarına neden olurdu, ama bu rüzgar sanki iyi niyetliydi. Nereden geldiği hakkında hiç bir fikri yoktu

Bir anda kendini yemyeşil bir alanda buldu. Rüzgar buradan geliyormuş demek. Peki ya tıkırtı? Kimin umurunda! Uzun zamandır böyle bir yere gelmiyordu. En son ortaokuldayken arkadaşlarıyla pikniğe gelmişti böyle bir yere. İleri de büyük ağaçlar vardı onlara doğru koştu. Üstünde daha önce gardırobunda rastlamadığı bir elbise vardı. Nereden çıktığını pek önemsemedi düşündüğü ağaçlardı zaten. Ama o ağaçlara doğru koştukça onlar uzaklaşıyordu sanki. Yılmaya niyeti yoktu daha da hızlı koşmaya başladı sonra bir anda her şey kayboldu. Bir şeye çarpmış gibi durdu. çarptığı şey hayal kırıklığıydı. Nereye gittiler diye düşünürken karşısında bir deniz buldu. Duyduğunun rüzgar sesi değil de dalga gürültüsü olduğuna kanaat getirdi o an. Denize şaşkınlıkla bakıp ona koşmayı düşünürken deniz ona gelmeye başladı. Köpükleri ayaklarını yalıyordu. Gözlerini kapattı, en huzurlu anıydı bu. Deniz yavaş yavaş yükseliyordu. Dalgalar dizlerine doğru çıkıyordu. Sonra bir anda biri haddini fazla aşıp onu devirdi. Gözlerini açtı devrilme onu çok korkuttu, boğulacağını sanarak gözlerini sıkı sıkı yumdu. Ayakları neredeyse kafasının hizasına çıkmıştı ama burnuna su girdi falan yoktu. Hatta denizde bile değildi. Bir salıncaktaydı. Ayaklarını ileri geri yaparak kendi kendisine sallanıyordu. Az önce koştuğu ağaçların ora olmalıydı. Demek deniz falan yoktu en başından beri, salıncakta sallanırken hayal kurmuştu. Garip bir salıncaktı bu. Nereden bağlıydı hiç bilmiyordu. Upuzundu ama ipi, belki de bulutlardan sallanmıştı. Bulutlar mı? Hayır, bulutlardan da yukarıya bağlıymış çünkü onun ayakları şuan bulutlara değiyordu. Islanıyordu ayakları. Küçükken hep bulutları pamuk diye hayal ederdi herkes gibi. Yine öyle olmasını istedi ve bir an için çılgınca kendini bulutun üstüne atıverdi. Bulutun ıslaklığından geçince pişman oldu ama daha çok salıncağı bıraktığı için üzülmüştü. Bir buluttan düşüyordu. Yer kim bilir ne kadar uzaktaydı, düşünce canının ne kadar acıyacağını düşündü. Yüzü yanıyordu. Gözlerini kapattı. Bir kahkaha duydu.

“Korkma korkma bir şey olmaz”

Biri arkasından ona sesleniyordu. Gözlerini açıp arkasına bakmak istedi ama arkası neresi bilmiyordu zira yuvarlanıyordu. Çim bir tepeden aşağı yuvarlanıyordu. Yüzüne değen otlar hafiften çiziyordu. Bunu en son 5 yaşında yapmıştı. Nerede yaptığını bile hatırlamıyordu. Düzlüğe gelince durdu. Çimlere oturup arkasından gelen kahkahaya eşlik etti. Kime aitti bu kahkaha bilmiyordu ama çok tanıdıktı. Onundan arkasından geleceğini sanmıştı ama gelen giden yoktu. Hem kahkahada kesilmişti. Tekrar tepeye çıkıp bunu bir daha yapmak istedi. Hem arkasından bağıran kimdi merak ediyordu. Tepeyi çıkarken yorulduğunu hissetti. Az önce uyumaya bile mecali yoktu bu kadar enerji de nerden gelmişti? Bir tıkırtı duydu yine. Kırın ortasında ne tıkırdayabilirdi ki? Hayır zaten kırda değildi. Odasındaydı. Yatağındaydı ve masasına bakıyordu. O sırada uyumadan önce çalışırken yaptığı kağıttan kurbağanın canlandığını gördü. Sanrım en başından beri tıkırtı ondan geliyordu. Zıplayarak
yanına yaklaşıyordu. Bu çok saçmaydı çünkü o kendi kendine zıplayamazdı. Aslında zıplayarak bu kadar çabuk gelmesi de imkânsızdı kağıttan kurbağayı bir anda yastığından ona doğru bakarken buldu. Ne yapacağını şaşırmıştı. Kurbağa bu şaşkınlıktan yararlanıp onu öpüverdi. Hayır masal terse işleyecekti şimdi. Onun kurbağayı öpmesi gerekti. Kurbağa onu öptü ve o kağıttan bir kurbağaya dönüştü. Çok çirkindi. Yeşil bile değildi. Kareli harita metot defterden yırtılmış bir kağıttandı. Kurbağa ona sevgiyle bakıyordu. Peşinden gelmesini işaret edip odadan dışarı zıpladı, mecburen onu takıp etti. Dışarı zıplayınca düşmeye başladı. Kağıt üstünden yırtılarak, sıyrılıverdi. Yavaş düşmesini sağlamak için onu bir paraşüt gibi kullanmaya karar verdi. Yere yaklaşmışken kocaman bir ses duydu korkudan gözlerini kapattı. Bu sesin kendinden gelmediğini biliyordu. Ama yere düşseydi ancak böyle bir ses çıkardı. Gözlerini açmaya daha fırsat bulamadan yine o tanıdık rüzgârı hissetti. Bu sefer daha sertti ve saçlarında geziniyordu. Gözlerini açtığında kendini üstü açık klasik bir arabada buldu. Arabaları çok iyi bilmesine rağmen hangi marka, ne model kestiremiyordu. Bir an olsun inip dışarıdan bakmak istedi. Modeli hakkında hiç bir fikri olmamasına rağmen renginin kırmızı olduğuna neredeyse emindi. Kırmızı bir hızı vardı çünkü. Arabayı kendisi kullanmıyordu. Yanında hiç tanımadığı bir adam vardı ve arabayı o kullanıyordu. Bu adamı daha önce tanımadığına ne kadar eminse, yuvarlanırken duyduğu sesin sahibinin o olduğuna da o kadar emindi. Adam hiç konuşmuyordu. Sadece gülümseyerek arabayı sürüyordu. Çok hızlı sürüyordu. Boynundaki fular bu hıza daha fazla dayanamadı ve rüzgâra kapılıp gitti. Bu fuları ilk kez o an fark etmesine rağmen gidişine çok üzüldü arkasından bakakaldı. Öylece bakarken bir an arabanın yabancının kontrolünden çıktığını hissetti. Araba taklalar atmaya başladı. Yavaş çekimdeydi her şey. Ağır ağır oluyordu. Chevrolet! Evet araba 58 model bir chevroletti. Nasıl biliyordu nerden görmüştü hiçbir fikri yoktu ama bu oydu. Araba taklalarını bitirmiş sağa devrilmişti artık.

O an gözlerini araladı devrilmiş iki tekerlekli bisikletinin serbest kalmış, yerden bağımsız dönen tekerleğiyle göz göze geldi. Dizinin acıdığını hissetti. 10 yaşındaydı. 2 hafta sonra kabuk tutacak yarasına baktı. Kanaması çok içli geldi. Ağlamaya başladı.

O sırada annesinin sesini duydu. Ona sımsıkı sarıldı. Annesinin kokusunun ve sesinin her şeyden daha huzurlu olduğunu fark etti.

“Canım benim sana sürpriz yapmak için habersiz geldim, uyandırmayayım diye de kapıyı anahtarla açıyım dedim ama korkuttum mu?”

20 Ekim 2010 Çarşamba

bu bir boşluklu yazıdır.

garip şeyler oluyor.












hakikaten garip ama bak.


















sezgiyle yürüyoruz bugün. laf ankaradan açılıyor. bi yer tarif edicem edemiyorum. bi sokak adı söylicem aklıma gelmiyor. her şeyin çakması olan pasaj diyorum da adını söyleyemiyorum. garip şeydi. böyle biri zihnime girip özenle isimleri silmiş gibi. resim gözümün önüne geliyor. isim yok.















--tamımlanamadı--





















sonra muazzam manzaralı bi terasa çıkıyoruz istiklalde. bi süre gülümseyerek bakıyorum denize. karşıya. sonra muahbbete devam ediyoruz. yine ankara lafı geçiyor. ankaradaki kafeler, barlar, sokaklar..

















unutmuşum!

















gelmiyor isimler aklıma!

















bir terslik var. ben ankarayı unutmak için gelmedim ki buraya. yani ankara kalmalıydı. ankarayı silmek gibi bir niyetim olmadı ki benim. gerçi unutmak istesem unutamazdım ya.. hep öyle olmaz mı? istenmeyen ot başında biter hikayesi. bir şeyi unutmak istedikçe tekrarlarsın sürekli zihnini sınav yaparsın unuttu mu diye. ama ben ankaraya hiç böyle şeyler beslemedim. ben ankarayı bırakıp gittim. sabah evden çıkar gibi. kitleyip çıktım. evde hangi eşya nerde bilmeden.. gitsem elimle koymuş gibi bulurum. ama böyle anlatamıyorum...















nargile söylüyoruz. bulunduğumuz yer en iyi nargilecilerdenmiş. canlı nargile diye bir şey. limonlu. ve 18 tl. evet fiyat dudak uçuklatıcı değil mi? sizin için bi repliğim var ama hiç panik yapmayın:


















"burası istanbul"


















hı tabi her yer öyle değil istanbul alternatifler şehri. biz biraz bohem yaşıyoruz. amaç manzara hem. limon dilimleri falan var hoş öyle.





























canlısı daha güzel bak bu resim bi garip. kazağım falan çıkmış köşeden. bi de şu beyaz bina olmasa pek halkülade aslında.



























şimi şöyle bir şey var ki ahali bi önümde böyle bi manzara, diğer bi yanda doğmaya çalışan bi ay:








çok dikkatli bakan gözlerden bulutların ordaki dolunay kaçmayacaktı bence. ilerleyen saatlerde daha net olmuştu ama üşendim çekmeye.








sonra kafamı biraz daha çevirsem eve gözlerimi kısıp hafif baksa gördüğüm çıkıntının galata kulesi olduğunu anlarım. sizlerde anlar mısınız?






gecekonduların içinden yükselen tarih ya da tarihin dibinde biten gecekondular. biz sezgiyle bunu tartışa duralım arkada bir güneş batıyor. onu çekemiyorum zira kalkamayacak kadar yorgunum ve oturduğum yerden çeksem insanlar onları çektiğimi sanabilir. hem güneşin batışı ankarada da var. vardır yani. var hala dimi?





bu sırada yine söz ankaraya geliyor. sezgiye bi yerden bahsediyorum. ama yine adı yok! dei oluyorum! güneşin batışı oluyor diyorm sahlep oluyor diyorum. sıcak şarabı tarçın ve elma ile servis ediyolar diyorum ama bir türlü ismini bulamıyorum. yerini tarif ediyorum. köşede diyorum. daha fazla dayanamayıp bu özellikleri ipeke mesaj atıyorum. anlıyor hemen ve kısacık bir cevabı yollayıveriyor:


"tenados."





nasıl unuturum ki? bildiğin bi şarkının ortasındaki lafı unutmak gibi bir şey bu. istemezdim böyle olsun. neden oluyor onu da bilmiyorum. tamam ankarayı böyle bi ortamda hatırlamam özlemem zor farkındayım ama bu kadar ani ve hızlı silmem saçma değil mi? masıl yaparım bunu? 12 senem geçmiş adeta. 12 senemi gömmüşüm her yanına ve bak şimdi unutmuşum. şaka mı bu?





ankaraya gelmeli sanki. gezmeli sadece unuttuğum yerleri tekrarlamalı. altını çize çize okumalı? -ya da okumamalı?- sonra gitmeli. hayır hayır, yahya kemale atıftan bulunacak değilim. biliyorsunuz onu zaten hepiniz.





sadece şunu diyebilirim ki keşke ankarada olsam dediğim bi an yok, ama keşke ankaradan bir şeyler burda olsa dediğim an çok!









**çiçekli istanbul:








7 Ekim 2010 Perşembe

bugünü kim organize etti bakalım?


hayır hayır kesinlikle beni çok iyi tanıyan ve beni canından çok seven birirnin parmağı olmalı bu işte. koca şehre set kurmuş ben sırf yeditepenin herbiri ayrı filim dedim diye. bütün gün nerden geçerim naaparım bilmiş de ona göre oyuncuları iyi serpiştirmiş. ne ilgimi çeker benden iyi bilmiş. yağmuru bile o mu yağdırmış?

tamam baştan alıyorum.


1 haftadır falan koşuşturmacalardan olsa gerek kendimi istnbulda hissedemiyordum. bi mutsuzluk hakimdi. ve bu anayasa hukuku dersleriyle daha da tırmanıyordu. bugün çıktım ve herkese gideceğim çok mühim yerler ve çok acil işlerimin olduğunu söyleyip okuldan çıktım. tam öğle vakti bu okulda kıyamat kopsa farkedilmez. binlerce kişi oluyor sanki bi anda. neyse bu mahşer günü provasını atlatıp atıyorum kendimi dışarı. güzel bi hava. değilmiş. bak insanların şemdiyeleri var. demek yağmur yapıyor. gerçekten mi? ben neden ıslanmıyor muşum? bence yağmıyor. playback mi yapıyor? neden olmasın. bak bak tam söylemiyor dudaklarını oynatıyor. kızın saçları uçuşuyor. benim neden uçuşmuyor. şu çocuk üşür gibi kavuşturmuş önünü. ben neden etkilenmiyorum. bana neden olmuyor böyle şeyler. yoksa ben burda yaşamıyor muyum??


sözde paso çıkartmaya gidiyorum. karaköyden çıkacak. ama yanımda öğrenci belgem yok büyük ihtimalle bugün git yarın gel diyecekler. olsun. ben sadece gitmek için gidiyorum zatem.


adımlarımı hızlandırdım. tramvayın yanında koşuyormuş gibi bi halim vardı. sonra zönk diye durdum. sihirli daireler satıcısı! tezgahı açmış bi yandan yapıyor. o kadar ciddi ki. ve o kadar mutlu. (bakınız resim)



bunun için mi okuyorum yani ben dedim. bu kadar mutlu olsam yetmez mi? kıskandım. o kadar harika bi mutluluk ki. kaç para dedim. 5 dedi. hımm dedm. 4 olur dedi. dönüşte bakayım dedm.
şimdi alırsan 3 dedi. ya o kadar param bile yoksa dedim cüzdanından ne çıkarsa abla dedi. ve 1.80tlye aldım.







sonra yürüdüm. otantik bi dükkana girdim. küstüm ve marlis görse bayılırlardı. ve adam rumdu sanırım. izmir kemalpaşa dedi ama allhım o ne güzel bir rum şivesidir öyle. sorduğum çantayı bana satmak için elinden geleni yapsa da ah lakin param yoktu. elbiseler falan pek hoştu ama. zengin bi dönemde uğramalı.


deri çanta! ne güzel o ulak çantası dediğim çantalar ama ne pahalı lan. ben bi çantaya o kadar para versem içine ne koycam??

her neyse devam ediyorum istanbuldaki insanları seviyorum. o eski istanbul ayaklarını yapanları değil ama. böyle istanbula elinde bi bavul dolusu hayal ve umutla gelmiş. bi kapağı atalımda büyük şehire gerisi kolay diye düşünmüş sonra içi umut hayal dolu bavulu açınca hiç bi şey olmadığını bavulun boşluğunun ancak para ile dolabileceğini görüp ekmeğini bimitle sokağa açtığı bi tezgahtaki el emeğiyle, sigarasıyla kovalıyan insanları seviyorum.


defter satan bir çocuk. ciltli ama. ne güzeller öyle. duvar kağıdından yapıyormuş. bana sırlarını anlatıyor. sonra tam giderken küçük yeşil bi defter hediye ediyor. tanrım. ne tuhaf gün. bütün bunlar olamaz ki. kesin biri ayarlıyor.

sonra yürüme dericilere çanta sorma aktivitesi devam. eminönü! evet deniz. sadece bu deniz için yürüdüm ben aslında.



iskelenin oraya ayağımı sallandırıp oturuyorum. deniz. evet dünyanın sonu. her şeyin bittiği her şeyi arkanda ırakabileceğin bir yer. sonsuzluk. bu his için geldim ben buraya. bu his için her şeyini bıraktım. ve evet ben bu hissi sevdim. martılar geçiyor. vapurlar. denizinde ayrı karasında ayrı trafik var. ama duruyorum orda bi süre dünyaya arkamı dönüp. oturuyorum. sonra diyorum ki ben denize dönükken dünyanın sonu evet. ama denize arkamı dönersem ve şehre bakarsam işte burası o zaman dünyanın başı olur. dönüyorum ve baştan başlıyorum. bi şarkı söylüyorum. bı mırıldanma. sözlerini sanki ben yazmışım. yağmur yağıyor. artık hissediyorum. galata köprüsünün üstünden geçiyorum. bu köprüden geçerken mutlu oluyorum hep ben. oltaların arasından boğaz köprüsüne bakıyorum. arabaların insanların arasından galata kulesine. bi süre durup denize bakıyorum. sadece. öylece seviyorum. sonra gözüme tutulmuş balıklar ilişiyor. işte diyorum. ankarada böyleydim. avlanmış. ve kapana kısılmış. sürekli bi yere toslayan. bi çukarda kalmış ve hiç kaçamayan. kaçamadıkça sinirlenip sürekli duvara toslayan. eğer biraz daha dursaydım. şöyle bi görüntü olacaktı muhtemelen ki hakikaten tüyler ürpetrici bak..









neyseki ben tam zamanında denize sıçradım. koca bir deniz. kocaman ve kocamanlığının her yanını dolduracak bir kalabalık!

karaköye gidiyorum sonra beklediğim cevabı alıyorum. gönül rahatlığıyla tophaneye doğru devam ediyorum. bu srada yağmur epey şiddetleniyor. epey bi yürüyorum. nereye gittiğimi tam bilmiyorum ama ayklarım cezayir sokak gibi devam ediyor. alnımda süzülen bi yağmur damlası burnumun ucundan düşüyor. sonunda geliyorum. giriyorum. yücel abi bu ne hal diyor. hemen beni ufonun kollarına emanet ediyor. ucsuz bucaksız bi sohbet. sıcak çikolata içiyorum. sigara getiyor bana. yağmur dinene kadar kalıyorum. yağmur ne zaman diniyor? hiç bilmiyorum.

4 Ekim 2010 Pazartesi

1 ekim.

1 ekim cuma
barış geldi!
evet sabahın köründe haydarpaşaya geldi. aslında deli gibi gidip onu garda karşılamak istiyordum. fazlasıyla romantik olurdu. ama bunun için bi 5 de falan kalkmam gerekebilirdi. vakit kazanmak adına kadıköyden vapura bin karaköye gel dedim. tamam dedi. 7 çeyrekte alarm çaldı. kapattım. barışı aradım. 5 dakika sonra inicem vapura binicem dedi. binerken mesaj at dedim. yattım. sonra barışşş diye açtım gözümü. 7:25 abartopar giyindim. üç beş tutam saça maşa yaptım. barış mesaj attı. çıktım evden. tramway bekledim. geldi tabiki ayaktayım. beyazıtta boşaldı. oturdum. barış nerdesin diye mesaj attı. 5 dakikaya ordayım dedim. halbuki 5 duraktan bile fazla vardı. ufak yalanlar ilişkimizi zedelemez bence. haliçin üstünden geçtik. hala uykulu da olsam güç veriyor bana bu deniz. boğazım ağrıyor gerçi. karaköy. iniyorum. barışı arıyorum iskeledeyim diyor. ben de iskeledeyim diyorum. resturantların ora dimi diyorum. balıkçılar var diyor. bakınıyorum yok. simitçiye soruyorum başka iskele var mı? köprünün öbür tarafı balıkçı varmıymış diyor hıh evet diyorum. tamam kapat kapat şurdan geç git diyor. köprünün altında randevulaşıyoruz. yürüyorum.
barış!
sarılıyoruz.
ankara kokuyor. hayır ankarayı özlemedim. napalım diyorum. aklımdaki üç beş kahvaltı planını açıklıyorum. istiklal diyor gitmedim daha önce diyor. tamam diyorum. yürümeye üşenip fünikülerle çıkıyoruz. istiklal boş. çünkü sabahın körü. manzarasının güzel olduğunu duyduğum bi yere götürüyorum. beyfendi fazla lüks ve şık buluyor. zaten daha açılmamış. istiklalde devam ediyoruz. eski binalara bayılıyoruz. içimden yine hepsini satın alıyorum. barış mızıldanıyor. tamam karnı aç bu çocuğun. doyurmak gerek. galatasaray lisesinin önüne geliyorz. orta okul hayallerinden bahsediyoruz. barış japon turistler gibi fotoğraf çektirmek istiyor. çekiyorum onu tarihi kapı önünde. beyoğlu hatırasında resim çekiniyorz beraber. dokun bana!! teknoloji ne çok gelişiyor. ayak uyduramıyorum ki ben hiç insanlar filmlere hani vay canına vuhuu diyor ya ben bunu gerçek hayatta diyorum. cidden yapmışlar mı yani?? fransız sokağına gidelim diyorum. bu sokağı seviyorum ben. gerçi artık cezayir adı. dap dar bi sokak. ama binaların restorasyonu o kadar harika ki! en sevdiğim burjuva mahallesi. ah lakin ne kara bahttır ki her yer kapalı. in cin top oynamakta ve arada bir cafe komisi temizlik yapmakta. bu sokakta kahvaltı için açık bi yer var mıdır diye soruyoruz. yok diyor. ama öyle seviyoruz ki yürümeye kararlıyız barış sonradan mızıldanmasın diye peşin peşin söylüyorum. bak diyorum bu sokak nereye çıkıyor bilmiyorum ama istiklale kesin çıkmıyor. indiğimiz yeri beğenmezsen burdan geri çıkıcaz. tamam diyor. tamam diyorum. iniyoruz. bi cafe açık! sevimli bir adam var. açık olup olmadığını ona doğrulatıyourz. buyrun tabi diyor. oturuyoruz. barış sandiviç istiyor ben tost. domates koyarsanız mutlu olurum diyorum. tabi diyor. domatessiz mutlu olamıyorum sanırım. sanırım bu sularda söylüyor küçük kadınlar burda çekilecek diyor. ben dizi izlemiyorum demiyorum. bi kaç dizi daha sayıyor. sokak ve komşu kafelerin geçtiği hiç birini bilmemekle birlikte gülümsüyorum. bu yeditepenin her yeri bir film seti zaten.
kahvaltımız geliyor. çay güzel. nelerden bahsediyoruz barışla? o anlatıyor sanırım daha çok. arada bi durup durup ne şanslısın diyor. burda yaşıyosun artık. gülümsüyorum. bi kaç fotoğraf daha çekiyoruz. tostum bitiyor. djarum çıkarıyorum. zippomun gazı bitik. sevimlimutluolmamaisteryardımsever cafe sahibi yakıyor. sonra buraya gelen ünlüleri anlatmaya başlıyor. sezen aksu kalmış bi aklımda. barışa sorsak sayar bi kaç tane daha. yukarıdaki balkonda sezen aksu kahve içmeye bayılırmış. ama o gelince katı kapatmak zorunda kalırlarmış. üst katlar da çok güzelmiş. bir denizci merdiven varmış. çok özelmiş. gezebilirmişiz. barış gezelim diyor. sigaram bitsin diyorum. bitiyor. giriyoruz içeri. otantik. aslında otantik daha yöresel demek. burayı otantik kelimesi karşılamaz. ama emek verilmiş her yerine bu belli. ikinci kattaki balkonda oturuyoruz sezen aksunun oturduğu hani. orda da fotoğraf çektiriyoruz. cezayir sokak yazısı çıksın diye özen gösteriyoruz. bi üst kata daha çıkıyoruz. barış kitapçaya benziyor diyor. gülümsüyorum yine ama içimden kahkahalarla gülüyorum neresi benziyor? kitapça da çay 1.25 burda 2.50. ahahha. balkona çıkıyoruz. bütün sokak gözler önünde. barışla bir gece gelmeye karar veriyoruz. gece gelip burda oturmalı öğlen gelip ikinci kat balkonda nargile tüttürmeli. bu çocuk ne zamandan beri nargile içiyor. ben mi içirttim ilk? kötü arkadaş çevresiyim ben. üst katta otururken sevimlimutluolmamaisteryardımseverhepanlatmakister adam hayat hikayesine devam ediyor. aşçılığından ve hünerlerinden bahsediyor. cafe sahibi olduğu halde aşçı çalıştırmadığını bütün yemekleri kendi yaptığını söylüyor. ona tek bi şey soruyorum. mükemmel kurabiyenin sırrı ne? bu ara hep bunu arıyorum. bi kaç püf nokta öğreniyorum. 3 vakte kadar hayata geçiricem. fırın lazım ama önce. fırın var mı?
bi kaç tarif daha alıyorum. bi kaç tarifi sonraya bırakıyorum. bu sırada tekrar yemek yaptığı ünlüleri sıralıyor. gemilerde çalıştığını söylüyor. 17 sende 17 ülke gezmiş. hayallerimin hayatı olabilir bütün bunlar. kartını veriyor. istediğiniz zaman gelin dostlar diyor. ben zaten üst katta yaşıyorum. arayın açarım diyor. içimde bir mutluluk. bi yere ait olma isteği bu. buraya ait olabilir miyim ben? benim ait olmam için fazla pahalı sanki ama hem zaten istanbul bana ait. hayır değil. ankara bile bana ait olabilir ama biliyorum ki bu şehir. anonim. hem herkesin aslında hiç kimsenin. ahahah böyle ucuz tezatlı cümleleri bırakmıştım aslında ben. nerden dolandı yine dilime. hay aksi. sonra barış laf arasında body world sergisinden bahsediyor. ben de laf arasında gitmek isteidğimi söylüyorum. gitmeye karar veriyoruz. irem arıyor. ah canım irem. seviyorum onu çok. iyi ki var hani. napıyorsun ne ediyorsun diyor. body worlden bahsediyorum gitmek istediğini söylüyor. gel diyorum. barış giriyor lafa. saat kararlaştırıyoruz. beşiktaşta buluşalım. tamam. sevimlimutluolmamaisteryardımseverhepkonuşmakisteraşçıgezgin4dilbilir cafe sahibine iyi günler diliyoruz. kurabiye tarifi için teşekkür ediyorum.
yürüyoruz aşağı. cezayir sokak yazısının altından çıkıyoruz. bambaşka bir sokak arası. hayatın bu pek de ucuz olmayan tezatını hayretle izlicem sanırım hep. sanki az önce bi film setindeymişimde çıkmışım gibi. az önce bir panayırdaymışımda artık bitmiş gibi. sanki az önce şen şakrak sahnede gülen kadın kulise gelince bağırıp çağırmaya başlamış gibi. o kadar da kibar değilmiş bak. yürüyoruz. bi çanta görüyorum. aslında bayılıyorum. tam istediğim çanta. ulak çantası diyesim var ama ulak çantasının sizin zihninizde ne gibi bir model oluşturduğunu bilmediğimden korkarak yapıyorum bu teşbihi. ama benim hayallerimdeki ulağın çantası. 40 tl diyor. çok geliyor bi anda. halbuki hayallerim ucuz olsa mı daha mutlu olurdum ki? kesinlikle! almıyorum. 40 kesin mi diyince 35 olur diyor. hayırlı işler diyip çıkıyorum. tophaneye geliyoruz. sergiyi sorcak birilerini arıyoruz ama kimi gözümüze kestirsek yanılıyoruz. bi güvenlik görevlisinin yönlendirmesiyle buluyoruz. barış 5 yaşındaki çocuklar gibi heyecanlı. evet küçük bi oğlum olsa ve onunla lunaparka gidiyor olsak anca böyle olurdu sanırım. bana sürekli bu sergiyi görmeyi 4 aydan beri beklediğini söylüyor. sergi ve teknikleri hakkında bilgi veriyor. adamı anlatıyor. nasıl yaptıklarını. evet bu çocuk doktor olucak!
ama iremi bekleyelim diyorum. bu sırada kıyıya gidiyoruz. tel örgü var ama. sinirleniyorum. kendimi kapana kısılmış gibi hissediyorum. denize tel örgü arkasından bakmak kadar fena şey yok. (hiç bakamamak?) iremi arıyorum bulunduğumuz yeri ve nasıl geleceğini anlatıyorum. beşiktaş iptal.
babam arıyor sonra. babama sergiden bahsederken kadavra lafı kaçıyor ağzımdan. sakın gitme diyor. resim sergisine git konsere git partiye git ama kadavra madavra ne korkunç gitme sakın rüyana girer diyor. gülüyorum epey gülüyorum. bilim ama bu. dünya çapında bir şey diyorum. iyi tamam diyip kapatıyor. bu sırada barış iremi beklemeyelim hadi gidelim hadi gidelim baskısını sürdürmekte. iremi arıyoruz tekrar. daha binmemiş. barış surat asıyor. iremle pazarlık yapıyoruz. tamam diyor siz gidin ben de gelirim diyor. gidiyoruz. görevli çocuk şimdi girmeyin isterseniz bi okul grubu geldi rahat gezemeyebilirsiniz yarım saat sonra falan gelin diyor. boyun büküp iremi bekliyoruz. bu süre çok sancılı. çünkü hani 5 yaşında bi oğlum olsaymış ve ben onu lunaparka götürseymişim hikayesi vardı ya. şimdi yine o beş yaşındaki veledle lunapark kapısında bekliyoruz. biletleri alalım biletleri alalım diye tutturuyor bu kez. neden acele ediyoruz? girerken alırız? ama yok bilet alalım bilet alalım. tamam git al! 6-18 yaş indirimden yararlanıyourz. yaşadıklarımızı anlatsak 0-6 yaş ücretsizliğinden sokamazmıydık barışı?! yine fotoğraf çekiyoruz. bu sırada duvarlarda bunları biliyormuydunuz kıvamında yazılar var.
kadınlar erkeklerden daha iyi koku alırmış.
dil en güçlü kasmış
gülümseyin! 30 kasınız çalıştı.
bi kadın ömrü hayatında 35 çocuk doğurabilirmiş!
falan filan.
irem geliyor. giriyoruz. barışa o kadar laf ettim ama hakikaten etkileyici olabilir. zira 2 saate yakın gezdik sanıyorum. her şeyi barış bi daha anlatıyor bana. her kemik her doku her hücre hakkında bi fikri var!! anlatmıcam sergiyi gidin görün aralıka kadar vakti var. sonra çıkıyoruz. yorgunuz. açız. yürüyoruz. hedef yine yeniden beşiktaş! bu sırada kabataş sahilinde fotoğraf çekiniyoruz. bir amcaya veriyoruz telefonu. fıkralık dakikalar yaşıyoruz. dokanmatik ekrana eli değen amca ön kamerayı açıyor. sonra kendimi görüyorum ben sizi göremiyorum nerdesiniz sersenişinde bulunuyor falan. gülüyoruz. biz öyle kopmuşkene fotoğrafımızı çekiyr sonra. deniz gözüktü dimi diyorum. çantaları bile çektim diyor. bi bakıyoruz kafalar yok fotoğrafta. ahhaha. gülüyoruz epey. sonra yemek yicek yer arayışı. barış bi yer söylüyor. yürümeye devam ediyoruz. günlerdir iremle canımız zaten mantı çekiyor. ver elini bodrum mantı diyoruz. bütün taksiler zaten bizim. muazzam mantı. sonra bebek sahili falan filan.

şunu farkediyorum. barış. hayatımda değer verdiğim bi insan. sevdiğim. muhabbetin neresinden başlarsa devam ettirebileceğim bi kimse. ama bu sadece ona özgü. yeni insanlara karşı bu kadar tahammüllü değilim mesela. ergen geyikleri mesela. kaç yaşına geldim olum ben diyip kestirip atamıyorum bu adamla. bu adamla gülüyorum ben. eğleniyorum. bu adam ankara da. ben istanbulda. makyajlı sokaklarda dolanıp denizle nefes alıyorum.

aslında her şey yolunda..
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...